دیده‌بان

 نوری در پژوهش خود این نتیجه را به دست آورده که زیست زنان کولبر، با مرز پیوند خورده است و از زمانی که به‌یاد می‌آورند شغل یکی از اعضای خانواده در پیوند با مرز بوده است، کولبری به شغل خانوادگی آنها تبدیل شده است و یک چرخه تکراری در حال رخ‌دادن است. بسیاری از آنها کولبری را شغل دوم خود انتخاب کرده‌اند؛ پیوند با مرز، احساسات آنها را هم درگیر می‌کند. یکی از این زنان گفته بود: «هرروزی که به من بگویند مرز نیست، قلب من می‌ایستد.»

مارسلوس ویلیامز، زندانی سیاه‌پوست آمریکایی، در حالی که چه دادستانی که بیست و یک سال پیش در محکومیت او نقش داشت و چه خانواده‌ی مقتول، هم‌اکنون او را بی‌گناه می‌دانستند و سعی داشتند مانع اعدامش شوند، بیست و چهارم سپتامبرِ امسال در ایالت میزوری آمریکا با تزریق مواد کشنده اعدام شد.

عزت ملک‌خانم، ملقب به اشرف‌السلطنه، همسر اعتمادالسطنه معروف، وزیر انطباعات دوره ناصرالدین‌شاه، نخستین زن خبرنگار در تهران قدیم است. خواندن

از سال ۱۳۰۵ که اولین مدرسه دخترانه ساخته می‌شود، دختران رفته‌رفته وارد مدارس شدند و برخی از آنان به دانشگاه‌ها نیز راه پیدا کردند و این موضوع سبب حضور زنان در عرصه‌های اجتماعی شد. برخی از این زنان از نواحی دیگر به گرگان آمدند و در جایگاه‌های مختلف اجتماعی یا اقتصادی قرار گرفتند. از جمله این افراد، خانم طاهره کشاورز است که محله کشاورز گرگان یادگار او و پدرش است. خانم کشاورز با تأسیس اولین مرکز خیریه ویژه کودکان در امور خیریه پیش‌گام شد. علاوه بر آن، مدرسه غیر دولتی پیوند مهر را هم تأسیس کرد و از جمله زنانی بود که باعث شد سازمان زنان در گرگان فعال شود. دیگر زن تأثیرگذار معاصر در استرآباد صدرالحاجیه باغ بهادرانی نام دارد که با نام شهید بهادرانی شناخته می‌شود. همکاری و تلاش ایشان در راه‌اندازی مرکز دهیاری پایه و اساسی برای تأسیس دانشگاه علوم پزشکی گرگان شد.

در همین هفته‌ای که گذشت، جومپا لاهیری، نویسنده‌ی سرشناس هندی‌الاصل، با سر باز زدن از پذیرفتن جایزه‌‌ای معتبر از یک موزه‌ی حامی اسرائیل، به بمب خبری رسانه‌هایی چون رویترز، الجزیره، میدل ایست آی، ایندیا تودی و حتی رسانه‌ی اسرائیلیِ جروزالم پست تبدیل شد. ماجرا از این قرار بود که موزه‌ی‌ «ایسامو نوگوچی» نیویورک، ماه گذشته سه کارمند خود را که به نشانه‌ی همبستگی با مردم فلسطین، چفیه پوشیده بودند، اخراج کرده بود. جومپا لاهیری که خود با کتاب «مترجم دردها» در سال ۲۰۰۰  از برندگان جایزه‌ی پولیتز بوده است، در اعتراض به حمایت علنی موزه‌ی ایسامو نوگوچی از اسرائیل، جایزه‌ی سال ۲۰۲۴ این موزه را که قرار بود در ماه آینده به او تعلق بگیرد نپذیرفت و در کنار مردم فلسطین ایستاد.

اواخر هفته گذشته خبری مبنی بر خودکشی یک دختر ۱۸ ساله در سرویس بهداشتی ساختمان کمیته امداد شهرستان باغملک استان

پسران بزرگ‌تر و راستینِ زمین‌،
نافذ به تمام نَفَس‌هایش،
که برادرانه به تمام نَفَس‌ها جهت می‌دهند،
بسترِ دریاچه‌ا‌ی عمیق برای تمام آب‌های زمین…
جرقه‌ا‌ی از آتش مقدسِ زمین

گوشتی از جنس همین گوشتِ زمین،

تپشی از جنس همین جنبشِ زمین،

پگاهی گرم به ارزش‌های اجدادیِ انسان.

خالده جرار، سیاستمدار، اندیشمند و مبارز فمینیست فلسطینی، از اعضای سابق مجلس قانون‌گذاری فلسطین بوده است. او همچنین یکی از رهبران جبهه‌ی مردمی برای آزادی فلسطین به‌شمار می‌رود.  جرار از بیست و ششم دسامبر سال گذشته تحت بازداشت به سر برده و از دوازدهم اوت امسال، در سلول انفرادی بسیار کوچکی به‌وسعت یک‌ونیم در دو متر، با تحمل شرایط بسیار طاقت‌فرسا روزگار می‌گذراند.

سعیده شفیعی، روزنامه‌نگار، محکوم به ۳ سال و شش ماه حبس، در صفحه‌ی توییتر (ایکس) خود نوشت: «مرا روز جمعه شانزدهم شهریور برای سومین‌‌بار به زندان می‌‌برند. از ۱۲ اسفند سال قبل به دلیل بیماری، کیفر زندان‌ تعلیق شد اما تصمیم جدید پزشکی قانونی و مقامات قضایی بازگشتم به زندان است؛ درحالی‌که بیماری‌ام اصلا بهتر نشده است. این هم از تولدی دیگر در نیمه‌ی شهریور و آغاز ۴۲ سالگی‌.»

ذکیه خدادادی در سن ۹ سالگی به تکواندو علاقه‌مند شد، ورزشی که در آن نیاز به تجهیزات کمی وجود داشت و تمرکز زیادی بر قدرت درونی داشت. مربی ذکیه که خود نیز دارای ناتوانی جسمی بود، او را به این رشته ورزشی معرفی کرد و به مدت ده سال مربیگری او را بر عهده داشت. او به ذکیه الهام داد که علی‌رغم محدودیت‌های جسمی‌اش، می‌تواند در این رشته موفق شود .در سال ۲۰۲۰، ذکیه خدادادی به عنوان یکی از تنها دو زن افغان که تا به حال در بازی‌های پارالمپیک شرکت کرده‌اند، در پارالمپیک توکیو شرکت کرد. این حضور برای او که از امکانات و زمان کافی برای آماده‌سازی برخوردار نبود، یک دستاورد بزرگ محسوب می‌شد. او به نمایندگی از افغانستان در این بازی‌ها شرکت کرد و پس از آن نیز به عنوان پرچمدار افغانستان در مراسم اختتامیه انتخاب شد. با این حال، شرایط سخت زندگی در افغانستان و تهدیدهای مرگبار ناشی از وضعیت سیاسی کشور، او را وادار به ترک وطن کرد. ذکیه در سال ۲۰۲۱ به فرانسه پناهنده شد.