جنگ

از وجوه زنانه‌ی جنگ حتما بسیارها نوشته‌اند اما از برخی مسائل هرچه گفته شود کم است.
در تب‌وتاب جنگ، زمان و شدت علائم پریود در خودم و بسیاری از دوستانم دچار تغییراتی شد.

گاه
قبل از اینکه
پلک‌هایم را از هم بگشایم
مرگ بر پایه‌ی
تخت‌گاهم بنشسته…

شرق تهران را برخی از دوستانم با خنده و شوخی؛ خط مقدم این روزهای جنگ نام می‌دهند.

من گذرم افتاده البته نه تنها من، ما، مردم ایران، مردم خاورمیانه، ما گذرمان به او افتاده و در شب‌ها ناگاه خواب‌ها و رویاهای شیرینمان را پاره کرده.

جنگ تنها مجموعه‌ای از عملیات نظامی یا تصمیم‌های ژئوپولیتیک نیست؛ جنگ تجربه‌ای عمیقاً موقعیت‌مند است. اینکه جنگ چگونه فهمیده می‌شود، چگونه روایت می‌شود و حتی چگونه درباره آن داوری اخلاقی صورت می‌گیرد، به‌طور مستقیم به این بستگی دارد که افراد از کجا به آن نگاه می‌کنند.

بزرگ‌ترین شکست ما شاید نه در میدان جنگ، بلکه در فروپاشی «ما»ی جمعی‌مان رخ داده است؛ همان «ما»یی که طی سال‌ها تلاش برای مدنیت و همزیستی شکل گرفته بود و می‌توانست پایه آینده‌ای روشن باشد.

چشمم که به پنجره می‌افتد تعجب می‌کنم؛ چرا با اینکه ساعت هشت صبح است، هنوز روز نشده؟
همسرم می‌گوید:«دود ناشی از انفجارهای دیشب در زیرساخت‌های نفتی* باعث شده آفتاب دیده نشود.»

یکشنبه هفدهم اسفند ساعت ده صبح تهران؛ هوا هنوز تاریک است. تاریکی غیر معمول. خیابان خلوت و گاه گاه صدای رد شدن موتور سیکلتی به گوش می رسد. فکر کردم احتمالا ساعت را اشتباه می‌بینم.

این یادداشت را در حالی می‌نویسم که شش روز از آغاز جنگ گذشته است و من به همراه خانواده‌ام رسما به آواره جنگی تبدیل شده‌ایم.

یک هفته از شروع جنگ گذشت. یک هفته طولانی و کشدار که برایم نه یک هفته که به اندازه یک سال گذشت. باورم نمی شود از شنبه قبل تا این صبح شنبه که این یادداشت را می نویسم تنها یک هفته گذشته.