غزه

آزاده ثبوت:شکنجه و بدرفتاری جنسی علیه فلسطینی ها در سطوح مختلفی در جامعه اسرائیل، از نیروهای ذخیره، سربازان، نگهبانان زندان، پلیس و سرویس های مخفی، روی می دهد. یادآوری این نکته نیز ضروری است که اکثر بزرگسالان در اسرائیل در ارتش خدمت کرده اند یا مسوولیت هایی در زندان بر عهده داشته اند. سوال ساده ای که اینجا طرح می شود این است که چرا سرنوشت فلسطینی ها و آزارهای سیستماتیک جسمانی، روانی و جنسی که در زندان های رژیم صهیونیستی متحمل می شوند دغدغه رسانه ها و شبکه های فمینیستی نیست؟ چرا به گزارش هایی که صندوق کودکان ملل متحد سالها قبل و گزارشی که سازمان نجات کودکان تنها سه ماه پیش از هفت اکتبر منتشر کرد هیچ واکنش درخوری داده نشد اما در روز هفت اکتبر، اغلب شبکه های فمینیستی به ناگاه خود را موظف دیدند در برابر شایعه تجاوز به زنان اسرائیلی موضع گیری کنند؟ پاسخ ساده است. زن، مرد، کودک و انسان کوییر فلسطینی به اندازه کافی انسان نیست که جانش، بدنش و سرنوشتش اهمیتی داشته باشد. فمینیست های استعماری بر خلاف آنکه پیوسته در پشت نقاب “نه به جنگ” و حمایت از “زنان و کودکان” پنهان می شوند

کودکان جنگ‌زده نه‌تنها در معرض خطر مرگ و جراحت هستند، بلکه با آثار روانی طولانی‌مدت نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اضطراب، افسردگی، کابوس‌های شبانه و ترس دائمی از مرگ از جمله مشکلات رایج این کودکان است. آن‌ها اغلب شاهد از دست دادن اعضای خانواده و دوستان خود هستند که این تجربه‌ها برایشان به شدت دردناک است. تروماهای تلخ در دوران کودکی تأثیرات عمیق و بلندمدتی بر روان و رفتار فرد می‌گذارند. این تجربیات دردناک می‌توانند شامل سوءاستفاده جسمی، جنسی، بی‌مهری، جنگ، یا از دست دادن اعضای خانواده باشند. کودکان به دلیل عدم توانایی در درک و مقابله با این رویدادها، ممکن است دچار مشکلات روانی چون اضطراب، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و کاهش اعتماد به نفس شوند.

دست‌کم ۱۷۵ خبرنگار طی یک سال گذشته در جنگ غزه جان باختند. رقمی که فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران آن را «سطحی به‌شدت شوک‌آور از تلفات انسانی» توصیف کرده و از دادگاه کیفری بین‌المللی خواسته تا تحقیقات خود را در این زمینه بیشتر و جدی‌تر کند.
تیم داوسون، عضو فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، با اشاره به آمار اسف‌بار تلفات خبرنگاران در جنگ غزه در گفت‌وگویی با الجزیره تأکید کرد: «تاریخ جهان تاکنون چنین آماری از تلفات خبرنگاران، همانند آنچه در غزه اتفاق افتاد، به‌خود ندیده است. بالغ بر ۱۰ درصد از خبرنگاران غزه از زمان آغاز این جنگ جان خود را از دست داده‌اند.»

مارسلوس ویلیامز، زندانی سیاه‌پوست آمریکایی، در حالی که چه دادستانی که بیست و یک سال پیش در محکومیت او نقش داشت و چه خانواده‌ی مقتول، هم‌اکنون او را بی‌گناه می‌دانستند و سعی داشتند مانع اعدامش شوند، بیست و چهارم سپتامبرِ امسال در ایالت میزوری آمریکا با تزریق مواد کشنده اعدام شد.

در همین هفته‌ای که گذشت، جومپا لاهیری، نویسنده‌ی سرشناس هندی‌الاصل، با سر باز زدن از پذیرفتن جایزه‌‌ای معتبر از یک موزه‌ی حامی اسرائیل، به بمب خبری رسانه‌هایی چون رویترز، الجزیره، میدل ایست آی، ایندیا تودی و حتی رسانه‌ی اسرائیلیِ جروزالم پست تبدیل شد. ماجرا از این قرار بود که موزه‌ی‌ «ایسامو نوگوچی» نیویورک، ماه گذشته سه کارمند خود را که به نشانه‌ی همبستگی با مردم فلسطین، چفیه پوشیده بودند، اخراج کرده بود. جومپا لاهیری که خود با کتاب «مترجم دردها» در سال ۲۰۰۰  از برندگان جایزه‌ی پولیتز بوده است، در اعتراض به حمایت علنی موزه‌ی ایسامو نوگوچی از اسرائیل، جایزه‌ی سال ۲۰۲۴ این موزه را که قرار بود در ماه آینده به او تعلق بگیرد نپذیرفت و در کنار مردم فلسطین ایستاد.

آزاده ثبوت:دانیه الحلاک پزشک لبنانی می گوید:
«بیمارستان‌های لبنان غرق در جراحات شدید شده‌اند، ما با بیمارانی مواجه هستیم که چشم‌ها و اندام‌های خود را از دست داده اند، ما قربانیان جوانی را دیدیم و قربانیان بسیار مسنی را که صورتشان از زخم‌ سوراخ‌شده بود. شکمشان باز بود روده‌ها بیرون زده بود. من برای اولین بار زخم‌هایی دیدم که واژگانی برای توضیح آن ندارم. حتی نمی توانم برخی از آن زخم ها را طبقه بندی کنم یا در دسته بندی که از زخم می شناسیم قرار دهم.. کره‌ی چشم‌ها پاره شده بود، استخوان‌ها شکسته بودند.»

در ویدیویی که تاکنون توسط صدها میلیون نفر در سراسر جهان دیده شده، مردی در رفح، کودکی که سرش قطع شده بود، را بالا گرفته تا جهان شاهد این صحنه باشد. نام این کودک که در زمان کشته شدنش یک و نیم ساله بود، احمد النجار است.

در شب حمله اسرائیل چادرهایی را بمباران کرد که پس از دستور تخلیه، غیرنظامیان در آنها پناه گرفته بودند. در عرض چند دقیقه بیش از ۵۰ نفر کشته شدند که احمد هم در میان آنها بود. سر احمد هرگز پیدا نشد و خانواده‌اش فقط توانستند بدن بی سر او را دفن کنند.

آزاده ثبوت:پروفسور نادره شلهوب کوورکیان محقق و فمینیست برجسته فلسطینی می گوید: نظریه پردازی و‌ فهم أشلاء بدون فهم خشونت اپیستمیکی (هستی شناختی) که انسان فلسطینی را نا انسان جلوه می دهد ممکن نیست. او می گوید انسان فلسطینی بسیار پیش از آنچه از نظر فیزیکی کشته شود از نظر مفهومی کشته شده است. فهم أشلاء بدون فهم سیاست های استعماری و نسل کشی که انسانیت انسان فلسطینی را انکار می کند ممکن نیست.
«اگر چیزی شبیه انسان نیست، پس انسان نیست، درست است؟ این سطح جدیدی از انسانیت زدایی و عادی سازی است.»

من زنی فلسطینی هستم که هویت، احساسات و انتخاب‌هایش علاوه بر آن‌چه خودش بیش از سی سال در فلسطین تجربه کرده، تحت تاثیر بی‌عدالتی‌ای شکل گرفته که خانواده‌اش در زمان نکبه در سال ۱۹۴۸ متحمل شدند. زمانی که من فلسطین را ترک کردم، مردمِ من هنوز آنجا بودند. نوشتن طبعا نخستین کنش من در مقابل هر فرد یا هر چیزی بود که سعی داشت روایت‌های مردم ما را محو و نابود کند؛ خاطراتشان، بیم‌هایشان، رویاهایشان، انعطاف‌پذیری‌شان و پافشاری‌شان بر زندگی را.

در پاسخ به سیاست‌زدایی از مساله فلسطین، مسائل زنان و ان‌جی‌اویی‌سازی مبارزه، جنبش اجتماعی فمینیستی طالعات در سال ۲۰۱۹ شکل گرفت. طالعات تلاش سازمان‌های غیر دولتی و «ان‌جی‌او» ‌هارا برای تفکیک و تقسیم‌بندی مساله زنان از مساله ملی به چالش می‌کشد و ادغام همه این مبارزات را در چارچوب فمینیستی رادیکال بیان می‌کند. آنها با تاکید بر لزوم استقلال زنان در یک بستر مردسالار و ایجاد فضاهای خودمختار، امن‌تر و فمینیستی اذعان می دارند که به عنوان یک زن هم مساله ملی برای ما مهم است و هم مساله زنان. نوآوری اصلی در گفتمان طالعات این نیست که «پلی» بین آزادی ملی و فمینیسم می‌زند. وجه تمایز طالعات با جنبش‌های پیشین در این است که رهایی ملی لزوماً از یک مبارزه ضداستعماری می‌گذرد که باید در درون خود یک موضع فمینیستی داشته باشد. این جنبش فمینیستی نیست که باید نشان دهد به آرمان فلسطین وفادار است، بلکه برعکس، آرمان فلسطین است که باید شامل مطالبات فمینیستی باشد که حق تعیین سرنوشت را برای همه مردمان، به ویژه زنان و تمام آن سوبژکتیویته‌هایی که با مرد دگرجنس‌گرا تمایز دارند ایجاد کند.