نویسنده: zh

در ویدیویی که تاکنون توسط صدها میلیون نفر در سراسر جهان دیده شده، مردی در رفح، کودکی که سرش قطع شده بود، را بالا گرفته تا جهان شاهد این صحنه باشد. نام این کودک که در زمان کشته شدنش یک و نیم ساله بود، احمد النجار است.

در شب حمله اسرائیل چادرهایی را بمباران کرد که پس از دستور تخلیه، غیرنظامیان در آنها پناه گرفته بودند. در عرض چند دقیقه بیش از ۵۰ نفر کشته شدند که احمد هم در میان آنها بود. سر احمد هرگز پیدا نشد و خانواده‌اش فقط توانستند بدن بی سر او را دفن کنند.

مهگان فرهنگ:«فرار» تنها درباره مهاجرت و پناهندگی نیست، بلکه درباره زندگی و هویت نیز هست. امین باید در جامعه جدید دانمارک خود را بازتعریف کند و هویتش را در محیطی که هنوز پذیرای کامل تنوع‌های فرهنگی و جنسی نیست، پیدا کند. در این مسیر، او باید با چالش‌های بسیاری مواجه شود و از هویتش دفاع کند. تأثیرات روانی فرار و پناهندگی به شکل زیبایی در فیلم به تصویر کشیده شده‌اند. امین به‌رغم تمام موفقیت‌هایش، همچنان با گذشته خود درگیر است و اضطراب‌های ناشی از آن را با خود حمل می‌کند. فیلم با حساسیت فراوان این تجربیات را نشان می‌دهد و تلاش می‌کند تا بیننده را به درک بهتری از مسئله پناهندگی و تأثیرات روانی آن بر افراد برساند.

آزاده ثبوت:پروفسور نادره شلهوب کوورکیان محقق و فمینیست برجسته فلسطینی می گوید: نظریه پردازی و‌ فهم أشلاء بدون فهم خشونت اپیستمیکی (هستی شناختی) که انسان فلسطینی را نا انسان جلوه می دهد ممکن نیست. او می گوید انسان فلسطینی بسیار پیش از آنچه از نظر فیزیکی کشته شود از نظر مفهومی کشته شده است. فهم أشلاء بدون فهم سیاست های استعماری و نسل کشی که انسانیت انسان فلسطینی را انکار می کند ممکن نیست.
«اگر چیزی شبیه انسان نیست، پس انسان نیست، درست است؟ این سطح جدیدی از انسانیت زدایی و عادی سازی است.»

کاوه مظفری:می دانم که زندان یعنی محدودیت، اما همین زندان هم لازم است مبتنی بر قواعد و مقرراتی باشد تا کرامت و حقوق اولیه زندانیان رعایت شود. مطابق آیین نامه اجرایی سازمان زندان ها، حقوق و اقدامات حمایتی برای همه زندانیان در نظر گرفته شده است، فارغ از اینکه زندانی مدنی و سیاسی باشند یا محکومان سایر جرایم. مواردی مثل امکان استفاده منظم از محوطه هواخوری، یا دسترسی به آب شرب لوله کشی با کیفیت بهداشتی، یا برخورداری از تجهیزات اولیه آشپزی که در ماده ۱۵۴ آیین نامه به صراحت ذکر شده است.

ایمان خلیف به این ترتیب، دومین ورزشکاری شد که مدال طلای مسابقات المپیک این دوره را نصیب کشورش، الجزایر کرد.
نام خلیفِ بیست و پنج ساله، پس از بردن هر سه راند مبارزه، جمعه شب به‌عنوان برنده‌ی مسابقه‌ی نهایی اعلام شد.
او که پس از زیر سوال رفتن جنسیتش از سوی تعدادی از رسانه‌ها، سیاستمداران و سلبریتی‌های غربی، به یکی از جنجالی‌ترین چهره‌های المپیک این دوره تبدیل شده بود، مقابل این شایعات، از خود هیچ نقطه ضعفی نشان نداد و در هر مسابقه‌ نیز از پشتیبانی و تشویق جمع کثیری از تماشاچیان الجزایری که برای دیدن مسابقات او به پاریس آمده بودند، برخوردار شد.

مهگان فرهنگ:رو در رویی دو ورزشکار زن ایرانی، ناهید کیانی و کیمیا علیزاده، در المپیک توکیو و امسال در پاریس، یکی از لحظات بسیار حساس و نمادین در تاریخ ورزش ایران بود. این رویداد نه تنها از لحاظ ورزشی، بلکه از جنبه‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی نیز اهمیت زیادی داشت.زمانی که ناهید کیانی و کیمیا علیزاده در مقابل هم قرار گرفتند، انگار این مسابقه تنها یک رقابت ورزشی نبود، بلکه به نمادی از تضادهای اجتماعی و سیاسی تبدیل شد.

ژیلا بنی‌یعقوب:این روزها به مناسبت روز خبرنگار، مطالب زیادی نوشته شد و من تصمیم گرفتم که یادی کنم از روزنامه‌نگاری زنی که این روزها کمتر نامش شنیده می‌شود. خبرنگاری که خودش به مهم‌ترین خبر یک کنفرانس خبری تبدیل شد.

عذرا فراهانی با جسارت و شجاعت خود در کنفرانس مطبوعاتی محمد یزدی، رئیس وقت قوه قضاییه، خبری برای روزنامه‌ها ساخت که از خود کنفرانس مطبوعاتی هم مهم‌تر و جنجالی‌تر شد.

ایمان خلیف، به‌عنوان یک زن بوکسور از الجزایر، با زبان و فرهنگی که متعلق به کشورهای شمال آفریقا، مسلمان و عرب است، با بسیاری از چالش‌ها دست و پنجه نرم می‌کند. او به‌عنوان نمادی از مقاومت و تلاش برای شکستن این کلیشه‌ها و تبعیض‌ها ابتدا دست و پنجه نرم می‌کند. ورزش، به‌ویژه در سطوح بین‌المللی، می‌تواند بستری برای تغییرات اجتماعی و فرهنگی باشد. ایمان خلیف با حضور خود و از همه مهم‌تر چالش‌هایی که بر سر اندام و قدرت او وجود دارد، می‌تواند در این عرصه به تغییراتی جدید کمک کند.

پدرم! پدری که هیچ‌وقت اشک‌هایش را ندیده بودم داشت هق‌هق می‌کرد، برای من؟ یا خودش؟ می‌گفت لعنت به سیاه‌بختی‌ام، لعنت به اینکه دخترم، کاش همراه مرضیه در انتحاری مکتب چند سال پیش می‌مردم، کاش هیچ‌وقت به دنیا نمی‌آمدم. با حرف‌هایش آخرین بند دلم پاره شد و آخرین باری شد که خانه‌ام را دیدم. آیاتی از سر تفریح و پوشالی کردن نیتشان زمزمه کردند و همسر قانونی و شرعی‌ای شدم که هیچ‌کس نمی‌توانست مخالفت کند، دستم را دور شکم برآمده‌ام پیچیدم و چشمانم را بستم.