انیمیشن‌های والت دیزنی و کلیشه‌سازی جنسیتی ‌از سرخ‌پوستان

اعظم صوفیانی:سرخ‌پوستان، از جمله رنگین‌پوستانی هستند که در رسانه‌های امریکا بسیار کلیشه‌ای تصویر می‌شوند. تحقیق بر روی تصاویر زنان و مردان امریکای شمالی (سرخپوستان) اندک است. در یک بررسی درباره تصاویر زنان امریکای شمالی به «تناقض پوکاهونتاس» اشاره می‌شود، یعنی رسانه‌های امریکا تمایل دارند که تصاویر زنان سرخ‌پوست را به صورت داشتن زور و قدرت یا زیبایی و شهوت به تصویر کشند، چنین تصویری از کلیشه «پوکاهونتاس» ناشی می‌شود. اسطوره محصور پوکاهونتاس به زنان سرخ‌پوست آسیب می‌زند، زیرا گفتمان رسانه‌ای رابطه عاشقانه پوکاهونتاس با یک مرد سفید یعنی «جان اسمیت» را مقابل چشم می‌گذارد (کلیشه عشق نافرجام بین زن سرخ‌پوست و مرد سفید). شخصیت انیمیشنی پوکاهونتاس والت دیزنی به طور قابل توجهی شهوانی و با لباس کم است، پوستی روشن‌تر از مردمان قبیله خود دارد. این پوکاهونتاس یک داستان سفیدپوستی است و دیزنی زندگی تازه‌ای به کلیشه ملکه سرخ‌پوست که هرگز واقعاً رخ نداده، داده است.

ادامه

مریم اکبری‌منفرد بعداز پانزده سال آزاد نشد

ژیلا بنی‌یعقوب، روزنامه‌نگار که در بند زنان زندان اوین، هم‌بندی مریم اکبری منفرد بوده نیز در مصاحبه با رادیو فردا گفته که پس از شکایت و دادخواهی خانم اکبری منفرد درباره اعدام خواهر و برادرش «به طور مشخص بازجوهای مریم از بعد از شکایت و دادخواهی‌اش به او گفتند که ما نمی‌گذاریم آزاد شوی نمی‌گذاریم مرخصی بروی و سر این حرف‌شان هم مانده‌اند.»

ادامه

زنان کولبر در تقاطع رنج

 نوری در پژوهش خود این نتیجه را به دست آورده که زیست زنان کولبر، با مرز پیوند خورده است و از زمانی که به‌یاد می‌آورند شغل یکی از اعضای خانواده در پیوند با مرز بوده است، کولبری به شغل خانوادگی آنها تبدیل شده است و یک چرخه تکراری در حال رخ‌دادن است. بسیاری از آنها کولبری را شغل دوم خود انتخاب کرده‌اند؛ پیوند با مرز، احساسات آنها را هم درگیر می‌کند. یکی از این زنان گفته بود: «هرروزی که به من بگویند مرز نیست، قلب من می‌ایستد.»

ادامه

نخستین روزنامه‌نگار زن ایرانی

عزت ملک‌خانم، ملقب به اشرف‌السلطنه، همسر اعتمادالسطنه معروف، وزیر انطباعات دوره ناصرالدین‌شاه، نخستین زن خبرنگار در تهران قدیم است. خواندن

ادامه

قصه‌زنان/جشن شکوفه‌های نارس

به جلوی درِ بزرگ و سفید که می‌رسم، زن‌ها اول خیره نگاهم می‌کنند و بعد دستِ بچه‌های‌شان را می‌گیرند و راهشان را می‌روند. از همان‌جا سرتاپای خودم را تا پایین برانداز می‌کنم.
ـ خانم، اینجا سومین مدرسه است که امروز من دارم می‌رم… شما بگین من چکار کنم؟
ـ ناراحتی برگرد کشورت… زورت که نکردیم… برو همون‌جا بچه‌ات رو ثبت‌نام کن…
زنی که از اولِ بحث، پشت سر من نشسته بود، می‌گوید: خانم تا بخشنامه نیاد که ما نمی‌تونیم کاری کنیم… شما هم هرروز بیای فرقی نداره… هر مدرسه‌ای هم بری همینه…!

ادامه

زنان در تاریخ استرآباد

از سال ۱۳۰۵ که اولین مدرسه دخترانه ساخته می‌شود، دختران رفته‌رفته وارد مدارس شدند و برخی از آنان به دانشگاه‌ها نیز راه پیدا کردند و این موضوع سبب حضور زنان در عرصه‌های اجتماعی شد. برخی از این زنان از نواحی دیگر به گرگان آمدند و در جایگاه‌های مختلف اجتماعی یا اقتصادی قرار گرفتند. از جمله این افراد، خانم طاهره کشاورز است که محله کشاورز گرگان یادگار او و پدرش است. خانم کشاورز با تأسیس اولین مرکز خیریه ویژه کودکان در امور خیریه پیش‌گام شد. علاوه بر آن، مدرسه غیر دولتی پیوند مهر را هم تأسیس کرد و از جمله زنانی بود که باعث شد سازمان زنان در گرگان فعال شود. دیگر زن تأثیرگذار معاصر در استرآباد صدرالحاجیه باغ بهادرانی نام دارد که با نام شهید بهادرانی شناخته می‌شود. همکاری و تلاش ایشان در راه‌اندازی مرکز دهیاری پایه و اساسی برای تأسیس دانشگاه علوم پزشکی گرگان شد.

ادامه

آن‌چه از فداکاری جومپا لاهیری و دیگران می‌آموزیم

در همین هفته‌ای که گذشت، جومپا لاهیری، نویسنده‌ی سرشناس هندی‌الاصل، با سر باز زدن از پذیرفتن جایزه‌‌ای معتبر از یک موزه‌ی حامی اسرائیل، به بمب خبری رسانه‌هایی چون رویترز، الجزیره، میدل ایست آی، ایندیا تودی و حتی رسانه‌ی اسرائیلیِ جروزالم پست تبدیل شد. ماجرا از این قرار بود که موزه‌ی‌ «ایسامو نوگوچی» نیویورک، ماه گذشته سه کارمند خود را که به نشانه‌ی همبستگی با مردم فلسطین، چفیه پوشیده بودند، اخراج کرده بود. جومپا لاهیری که خود با کتاب «مترجم دردها» در سال ۲۰۰۰  از برندگان جایزه‌ی پولیتز بوده است، در اعتراض به حمایت علنی موزه‌ی ایسامو نوگوچی از اسرائیل، جایزه‌ی سال ۲۰۲۴ این موزه را که قرار بود در ماه آینده به او تعلق بگیرد نپذیرفت و در کنار مردم فلسطین ایستاد.

ادامه

سفرت به‌خیر دختر آرزوها

نسرین ظهیری:تو تربیت شده خانواده‌ای بودی که به واژه شهید و شهادت اعتبار دیگری بخشید. از عنوانش بهره‌مند نشد و حرمت نام پدر را در سخت‌ترین شرایط ممکن نگهداشت. نام شهید را به هیچ شبه‌ای آلوده نساخت.
حالا ما تو را چگونه به خاک واگذار کنیم.  می‌شود آسمان را گذاشت در دل خاک آیا. می‌شود زندگی را به خاک بدهی. می‌شود شور را به گور برد. تو به ما بگو چگونه بدون تو برگردیم. چگونه تو را جابگذاریم. تو که عاشق زندگی کردن بودی . دلت هزار خواهش داشت و فکرت هزار خیال.

ادامه

جنگ، زنان و تغییرات اجتماعی

مهگان فرهنگ:حتی پس از بازگشت اسرا از جنگ ، همچنان زنانی هستند که منتظر بازگشت رفته هایشان هستند. زنان هیچ گاه با جنگ ها غریبه نبوده اند. چه به عنوان مادرانی که فرزندانشان را رهسپار جنگ کرده اند و ممکن است آن ها را از دست بدهند. همسرانی که با همسر خود خداحافظی کرده اند. زنانی که در مناطق مرزی کشور کشته شدند و یا مورد تعرض قرار گرفتند که همیشه بنا به مصلحت اجتماع و شرایط اجتماعی در این باره کمتر صحبت شده. زنان  پزشک، پرستار، امدادگران پزشکی و داوطلبانی که همه در مصیبتی به‌نام جنگ سهیم بودند، حتی نگاه نویسندگان زن و هنرمندان ازجنگ و مصیبت های آن از جنگ به روایت زنانه می تواند بسیار متفاوت  باشد.

ادامه

از زخم‌های اردوگاه شتیلا تا روایت‌های پزشک لبنانی از انفجارهای بیروت

آزاده ثبوت:دانیه الحلاک پزشک لبنانی می گوید:
«بیمارستان‌های لبنان غرق در جراحات شدید شده‌اند، ما با بیمارانی مواجه هستیم که چشم‌ها و اندام‌های خود را از دست داده اند، ما قربانیان جوانی را دیدیم و قربانیان بسیار مسنی را که صورتشان از زخم‌ سوراخ‌شده بود. شکمشان باز بود روده‌ها بیرون زده بود. من برای اولین بار زخم‌هایی دیدم که واژگانی برای توضیح آن ندارم. حتی نمی توانم برخی از آن زخم ها را طبقه بندی کنم یا در دسته بندی که از زخم می شناسیم قرار دهم.. کره‌ی چشم‌ها پاره شده بود، استخوان‌ها شکسته بودند.»

ادامه