نویسنده: zh

سعیده شفیعی، روزنامه‌نگار، محکوم به ۳ سال و شش ماه حبس، در صفحه‌ی توییتر (ایکس) خود نوشت: «مرا روز جمعه شانزدهم شهریور برای سومین‌‌بار به زندان می‌‌برند. از ۱۲ اسفند سال قبل به دلیل بیماری، کیفر زندان‌ تعلیق شد اما تصمیم جدید پزشکی قانونی و مقامات قضایی بازگشتم به زندان است؛ درحالی‌که بیماری‌ام اصلا بهتر نشده است. این هم از تولدی دیگر در نیمه‌ی شهریور و آغاز ۴۲ سالگی‌.»

اخیراً با دستوری از طرف رهبر طالبان (امیرالمؤمنین خودخوانده) روبه‌رو شده‌ایم که شامل چندین فرمان و مقاله طولانی است. در این دستورات، صدای زنان و دختران به‌عنوان عورت شناخته شده و اعلام شده که نباید با مردان روبرو شوند. اگر مجبور به خروج از خانه هستند، حتی صدایشان نباید شنیده شود. زنی که بیست سال درس خوانده و مادر یک پسر جوان است، حق ندارد بدون محرم از خانه خارج شود و در جامعه دیده شود. جالب اینجاست که همین زن، زمانی که پسر هفت ساله‌اش در کنار اوست، از نظر امیرالمؤمنین محفوظ و مورد حفاظت قرار می‌گیرد.

اعظم صوفیانی:مواجهه مکرر با چنین تصاویری می‌تواند در طول زمان این چشم‌انداز را کاشت کند که زنان در درجه اول به خاطر جاذبه جنسی‌شان برای مردان تعریف و ارزش‌گذاری می‌شوند. در عرصه ورزش نیز، پوشش زنان قهرمان ورزشی بیشتر بر روی جذابیت و ظاهر آن‌ها متمرکز است تا ویژگی‌های مرتبط با ورزش (مثل زور، استقامت و …) که برای قهرمانان ورزشی مرد نشان داده می‌شود. این سوگیری‌ها در نحوه پوشش تأکید بر این نکته است که زنان برای امر ورزش مناسب نیستند و یا برای برخی ورزش‌های زنانه مناسب هستند.

ذکیه خدادادی در سن ۹ سالگی به تکواندو علاقه‌مند شد، ورزشی که در آن نیاز به تجهیزات کمی وجود داشت و تمرکز زیادی بر قدرت درونی داشت. مربی ذکیه که خود نیز دارای ناتوانی جسمی بود، او را به این رشته ورزشی معرفی کرد و به مدت ده سال مربیگری او را بر عهده داشت. او به ذکیه الهام داد که علی‌رغم محدودیت‌های جسمی‌اش، می‌تواند در این رشته موفق شود .در سال ۲۰۲۰، ذکیه خدادادی به عنوان یکی از تنها دو زن افغان که تا به حال در بازی‌های پارالمپیک شرکت کرده‌اند، در پارالمپیک توکیو شرکت کرد. این حضور برای او که از امکانات و زمان کافی برای آماده‌سازی برخوردار نبود، یک دستاورد بزرگ محسوب می‌شد. او به نمایندگی از افغانستان در این بازی‌ها شرکت کرد و پس از آن نیز به عنوان پرچمدار افغانستان در مراسم اختتامیه انتخاب شد. با این حال، شرایط سخت زندگی در افغانستان و تهدیدهای مرگبار ناشی از وضعیت سیاسی کشور، او را وادار به ترک وطن کرد. ذکیه در سال ۲۰۲۱ به فرانسه پناهنده شد.

مریم بهرمن:ژیلا من را با خودش می کشاند، ‌گاهی دلم می‌خواست بیشتر پیش آن زن ایرانی در هرات بمانم اما ژیلا می‌رفت ، گاهی حوصله‌ی اتاق شلوغ هتل در سفر گردهمایی بزرگ زنان روزنامه‌نگار را نداشتم اما ژیلا داشت، گاهی همراه‌ش می شدم در کوچه های سرد کابل ولی همزمان یاد روزی می افتادم که رزومه‌ام را برای کار در کابل نفرستادم و مجبور می شدم چند خط خوانده شده را برگردم و دوباره سرمای سخت کابل را حس کنم…

اعظم صوفیانی:داستان کلیشه‌ای رسیدن از فقر به ثروت که ریشه در فرهنگ امریکایی دارد مطرح است. دیزنی، از رؤیای پسر امریکایی کلیشه‌ای درباره پیوستن به سیرک و تبدیل شدن به یک ستاره، بهره‌برداری می‌کند. در اینجا نیز فرمول قصه‌های پریان با پایان خوش ناگزیر تحقق می‌یابد و دیزنی همچنین از آن غم غربت برای زندگی به فرض شادتر امریکای ساده و بی غل و غش که به تاریخ آرمانی شده پیوسته است، بهره‌برداری می‌کند. فیلم دیزنی برخلاف رمان کالر، به روشنی می‌گوید که زندگی در سیرک پر است از هیجان، سفر، مردم مهربان، جایی که بچه می‌تواند به شهرت و ثروت برسد.

سه سال پس از سقوط کابل، یونسکو داده‌های جدیدی را منتشر کرده است که به‌شدت وضعیت آموزشی در افغانستان را نشان می‌دهد. به دلیل ممنوعیت‌های اعمال شده توسط مقامات بالفعل، حداقل ۱.۴ میلیون دختر از سال ۲۰۲۱ به بعد عمداً از دسترسی به تحصیلات متوسطه محروم شده‌اند. این رقم نسبت به آمار قبلی یونسکو در آوریل ۲۰۲۳، که ۳۰۰,۰۰۰ دختر بیشتر شده است، افزایش چشمگیری داشته است.
با احتساب دخترانی که قبل از اعمال ممنوعیت‌ها از مدرسه خارج شده بودند، اکنون تقریباً ۲.۵ میلیون دختر در کشور از حق تحصیل خود محروم شده‌اند که این معادل ۸۰٪ از دختران افغان در سن مدرسه است.