آثار مهاجر ستیزی بر زندگی افغانستانی ها و ایرانی ها/زنان و کودکان، قربانیان اصلی مهاجر هراسی

پیمان حقیقت طلب، مدیر پژوهش انجمن غیردولتی دیاران می‌گوید که در سه ماه اخیر افغان‌ستیزی  شدت یافته  و این موضوع می‌تواند به شکلی جدی و طولانی مدت بر زندگی افغانستانی‌ها در ایران اثر بگذارد؛ سایه ای از خشونت. این خشونت می‌تواند بازماندگی از تحصیل برای کودکان مهاجر باشد و یا ایجاد شرایطی پر از ناامنی برای یک خانواده و یا حتی از دست رفتن جان یک انسان. با پیمان حقیقت طلب، مدیر پژوهش انجمن دیاران در این باره گفت و گوی تفصیلی کرده ایم تا  از زاویه متفاوتی به موضوع مهاجران در ایران نگاه کنیم.

ادامه

نوبل اقتصاد برای پژوهشگر اقتصاد زنان

کلودیا گلدن، اقتصاددان زن آمریکایی، برنده نوبل اقتصاد ۲۰۲۳ شد.او که متولد سال ۱۹۴۶ میلادی است تا کنون مطالعات بسیاری درباره نیروی کار زنان، نابرابری درآمد و شکاف جنسیتی اقتصادی انجام داده است.

ادامه

رسانه‌ های داخل ایران از «قطعی بودن مرگ مغزی» آرمیتا گراوند خبر دادند

آرمیتا گراوند، دختر دبیرستانی است که در تاریخ ۹ مهر ماه در متروی تهران بی‌هوش و به بیمارستان منتقل شد. شماری بی‌هوشی وی را در پی درگیری پس از تذکر حجاب و برخورد سر وی به شی‌ آهنی در متروی شهدای تهران عنوان کرده‌اند.

ادامه

الهه محمدی به شش و نیلوفر حامدی به هفت سال حبس محکوم شدند

شعبه۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی الهه محمدی و نیلوفر حامدی، دو روزنامه‌نگار زندانی را به تر‌تیب به شش‌وهفت‌سال زندان محکوم کرده است، این حکم قابل تجدیدنظرخواهی است

ادامه

اعلام همبستگی بیش از پانصد فعال مدنی، روزنامه‌نگار و هنرمند با مهاجران و پناهندگان افغانستانی در ایران

خطر واقعی را نه در پناه دادن به انسان‌های بی‌پناه، که در نزول ارزش‌های انسانی و عدالت و برابری، نادیده‌انگاری حقوق انسانی و شهروندیِ ضعیف‌ترین قشرهای جامعه و کرخت شدن وجدان عمومی در برابر رنج میلیون‌ها انسانِ قربانیِ ظلم‌هایِ تاریخی‌ می‌دانیم. اجازه ندهیم عده‌ای با سوءاستفاده از معضلات کنونی کشور، تخم نفرت، خشونت، تبعیض و مهاجرهراسی بکارند و ما را به ورطه نژادپرستی و نفرت‌پراکنی بکشانند، که حاصلی جز افزایش سطح تنش و خشونت در جامعه نخواهد داشت. اجازه نمی‌دهیم سیاست‌گران قدرت‌طلب یا سیّاسان فرصت‌طلب که میهمان چندروزه‌اند و منافع‌شان در تفرقه‌افکنی و دیگری‌هراسی است، میدان‌دار فضای فرهنگی جامعۀ ما شوند و این جامعۀ صلح‌طلب را که از کودکی زمزمه می‌کند «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند»، به بیراهه خشونت و نفرت و نژادپرستی ببرند.

ادامه

مصاحبه با رییس کمیته نوبل صلح/ اتفاقات سال گذشته در تصمیم گیری ما بسیار تاثیرگذار بود

دفتر رسانه ای کمیته نوبل صلح با رئیس این کمیته خانم بریت ریس اندرسن* مصاحبه ای کرده است و از او سوالاتی در باره دلایل اهدای این جایزه به نرگس محمدی، فعال حقوق بشر پرسیده است.خانم اندرسن گفته است :«این تصمیم به خاطر اتفاقاتی بوده که طی یک سال گذشته در ایران رخ داده است. این اتفاقات یکی از معیارهایی بوده که در وصیت نویل هم مطرح شده بود. تاکید می کنم اتفاقات سال گذشته در تصمیم گیری کمیته نوبل بسیار تاثیرگذار بود. هنگامی که یک دختر جوان در بازداشت گشت ارشاد کشته شد، صدها هزار ایرانی به خیابان ها ریختند و اعتراض خود را ابراز کردند. شعار آنها هم زن زندگی آزادی بود که واقعاً مصداق آن چیزی است که نرگس محمدی برای آن مبارزه می کند. »

ادامه

دفاع از حقوق شهروندی و زنان مرز ندارد

شورانگیز داداشی:برای درک دقیق سیاست طرد اجتماعی در خصوص مهاجران در ایران، فقط به یک نمونه به عنوان مثال توجه کنید که چگونه این سیاست‌ها، توانمندی‌ها و حقوق شهروندی اتباع و مهاجرین را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. مریم منصف، سیاستمدار افغانستانی، متولد ۱۳۵۹ در مشهد و از مهاجران افغانستانی است که در ایران شناسنامه و فرصت حضور در مدارس ایرانی را نداشت اما بعد از مهاجرت به کانادا، در کابینه دولت جاستین ترودو به عنوان وزیر زنان و برابری، وزیر توسعه اقتصاد روستایی و وزیر نهادهای دموکراتیک فعالیت کرد.

ادامه

الهه محمدی به خاطر نوشتن این گزارش در زندان است

مژگان افتخاری و امجد امینی، کنار گودال، روی تل خاک نشسته و فریاد می‏زدند. امجد نیمه‌هوشیار بود که او را به درمانگاه بردند. او طاقت مرگ ژینا را نداشت که «دخترم خود زندگی بود، مرگ به او نمی‏آید خانم». و مژگان دست‏ها را می‏برد زیر خاک، می‏پاشید به بالا و می‏گفت: «ژینا بلند شو، ببین این مردم برای تو آمده‌اند. تو تک‌دختر من بودی، دختر من نمی‏ترسید، تو چرا ترسیدی؟ گل پرپر ما رفت… ژینا فدایت شوم. ما کنار تختت نفس به نفست می‏دادیم، تو الان اینجا چه می‏کنی؟»

ادامه

چند روایت از مصایبی که زنان تحمل کردند، یکسال پس از جنبش مهسا

آذر نظریه راد:نگاهی به این خرده روایت‌های زنانه که احتمالا با تغییر جزییاتی برای بسیاری دیگر رخ داده، نشان می‌دهد که «اجبار» فصل مشترک همه آنها ست اما اشتراکی که در این روایت‌ها بیشتر اهمیت دارد، استفاده از اهرم‌هایی است که شاید در ظاهر موجه به نظر بیاید اما در بطن آن القای «مساله‌دار بودن و تنش‌زا بودن حضور زنان در مکان عمومی» است. در این تصویر‌سازی شهروندان بخشی از پازل حکومت را تکمیل می‌کنند. آنها نیز از سوی حکومت با ابزارهای سرکوب مستتر مجبور به همراهی علیه زنان هستند. این رویکرد می‌تواند به خانه‌نشین کردن زنان منجر شود و به مرور انزوای مد نظر حکومت را رقم بزند. انزوای نیروهای اجتماعی و فردی که به قول هانا آرنت مساعدترین زمینه ارعاب و در ضمن همیشه نتیجه آن است.

ادامه