تیتر یک

امروز با تجربه تغییر قرنی که قرن مبارزات زنان نام داشت؛ ما زنان خاورمیانه (آنگونه نام مان نهاده اند) بیش از پیش حس طرد و رهاشدگی داریم؛ نه تنها از سوی حاکمان و طبقه قدرتمندان، بلکه از سوی جامعه و فرهنگی که دیگر توان منکر شدن گفتمان حق خواهی ما را ندارد و در عین حال جنگی خاموش را در رقابتی پنهان بر سر منافع با ما پیش می برد و حتا نظام قدرت جهانی که برای پیش برد اهداف و منافع اش ما را هزینه می کند.

نویسندگان فمینیسم سفید و لیبرال غربی، تاریخ و فرهنگ خود را به مثابه هنجار و اصل موضوع معرفی می­کنند و تاریخ و فرهنگ طبقه فرودست و کارگر و جهان سوم را به عنوان یک «دیگری» صورت­بندی می­کنند.

یکی از شاخص‌ترین آثار مهناز افضلی مستند مادر زمین است که تولید ۱۳۹۵ می باشد و به زندگی و فعالیت‌های هایده شیرزادی، یکی از فعالان محیط زیست در کرمانشاه، می‌پردازد.

پلتفرم موسسه‌ای در ترکیه است که تلاش دارد با روش‌های گوناگون، برگزاری راهپیمایی گرفتن وکیل و آموزش به کاهش قتل زنان کمک کند.

زیبایی عشق در این است که نه به چیزی وابسته است و نه از چیزی می‌گریزد؛ بلکه در آغوش مسئولیت، خود را آزادانه معنا می‌کند.

تطریز و مقاومت در فلسطین بهم پیوند خورده اند. تطریز در دوره انتفاضه یکی از راه هایی است که اقتصاد فرهنگی و تاریخ فرهنگی مبارزه را توامان حفظ می کند.

از کدام «کودکی» سخن می‌گویید؟ از کدام «جهان کودکانه‌»؟ و آیا یک کودک نمی‌تواند خود با وجود خردسالی‌اش، جهان بی رحم و غیرعادلانه‌ای را که در آن بزرگ شده و درک و تجربه‌اش کرده، روی کاغذ بیاورد؟

زنی افغانستانی که در ایران بزرگ شده و پس از ازدواج به افغانستان بازگشته، داستان زندگی‌اش را روایت می‌کند؛ داستانی از تحقیر، گرسنگی و خشونت‌هایی که سال‌ها در سکوت تحمل کرده است.

زنان مستندساز کنشگر نیز به‌عنوان بخشی از این گروه، با استفاده از هنر مستندسازی به‌عنوان ابزاری برای بیان مسائل اجتماعی، فرهنگی و سیاسی، نقش مهمی در آگاهی‌بخشی و ایجاد تغییرات مثبت در جامعه ایفا می‌کنند.

ژیلا بنی‌یعقوب روز پنج‌شنبه چهارم بهمن در شبکه‌ی ایکس نوشته است که در مراجعه به شعبه‌‌ی بازپرسی ( دادسرای اوین) که احضار شده بود، به او گفته‌اند: «پرونده هنوز تکمیل نیست و کارشناس(بازجو) روی آن کار می‌کند.»