تیتر یک

گزارش ۶۵ نفر از کادر درمان آمریکا که داوطلبانه در غزه کار کرده‌اند نشان می‌دهد تک‌تیراندازان اسرائیلی، به سر و قفسه‌ی سینه کودکان شلیک می‌کنند. در گزارشی دیگر، یک کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل، شواهدی از جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در اقدامات اسرائیل ارائه کرده است. این کمیسیون خواسته که «اسرائیل تخریب بی‌پروای تأسیسات درمانی در غزه را فوراً متوقف کند».

فمینیست شدن به معنای ایجاد روشی کاملاً جدید در مورد خود، سایرین و دنیای اطرافتان است. به دلیل نبود اصطلاح بهتر، من آن را «واقعیت اجتماعی» می­نامم. فمینیست­ها اصطلاحی برای تلاش برای درک و پایبندی به این شیوه جدید تفکر دارند: آن‌ها آن را «افزایش آگاهی» می­نامند. بالا رفتن آگاهی در میان زنان صرفاً به شکل­گیری جنبش فمینیستی منتج نمی­شود؛ اما بخشی کلیدی از اهداف سیاسی این جنبش به شمار می­آید. میزگردهای کوچک زیادی وجود دارند که فقط برای افزایش آگاهی تشکیل شده­اند. اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی آگاهی فرد بالا می­رود؟ یک آگاهیِ فمینیستیِ به بلوغ رسیده چه شکل و شمایلی دارد؟

می‌سکاف هنوز به دنیا نیامده بود که اسرائیل در جنگ شش روزه‌ی ژوئن ۱۹۶۷ ارتش‌های عرب را شکست داد و نوار غزه و صحرای سینا را از مصر، بلندی‌های جولان را از سوریه و کرانه‌ی باختری و بیت‌المقدس شرقی را از اردن اشغال کرد.اشغال سرزمین‌های عرب توسط اسرائیل تأثیر عمیقی بر او داشت و او به حامی پرشور فلسطینیان تبدیل شد. پس از قیام سال ۲۰۱۱ علیه اسد در سوریه، او معتقد بود که مقاومت در برابر رژیم سوریه و مقاومت در برابر اشغال فلسطین و بلندی‌های جولان توسط اسرائیل غیرقابل تفکیک هستند.

در یک گزارش بی‌سابقه که توسط مرکز آموزش جامعه برای مدیریت بحران (CTCCM) در غزه تهیه شده و از سوی اتحاد سازمان وار چایلد (War Child) حمایت می‌شود، تأثیرات روانی تکان‌دهنده جنگ جاری بر کودکان در غزه را به تصویر کشیده شده است. موضوع: محافظت و ایمنی کودکان در منطقه‌ی غزه می‌باشد و این مطالعه ارزیابی نیازها که با بیش از ۵۰۰ کودک، والدین و مراقبان آن‌ها مصاحبه کرده است – از خانواده‌هایی که در آن حداقل یک کودک معلول، مجروح یا بدون همراه وجود دارد – نشان می‌دهد که بیش از یک سال آوارگی، فقدان و بمباران مداوم، کودکان آسیب‌پذیر در غزه را دچار آسیب‌های روانی شدیدی کرده و خانواده‌های آن‌ها را در آستانه فروپاشی قرار داده است.

ترانه بنی‌یعقوب:سمیه را اولین بار در بیمارستان طرفه تهران دیدم. شوهرش در اردیبهشت ماه سال ۹۰، دو سال پیش از آن، روی او و دختر دو سال و نیمه‌اش رعنا اسید پاشیده بود. دو سالی که پس از این حادثه گذشت، جز دوا، درمان، و جراحی نبود، اما هیچ‌یک از آن‌ها به بهبودی منجر نشد. صورت سمیه، که شدیداً با اسید سوخته بود، کاملاً بی‌شکل شده بود؛ از چشمانش تنها دو حفره باقی مانده بود و لب‌های نیمه‌سوخته‌اش کج. اسید به تمام جوارح اصلی بدنش آسیب زده بود، اما او تمام تلاشش را می‌کرد تا زنده بماند؛ تنها به خاطر دو دخترش، رعنا که آن زمان چهار ساله بود و نازنین که شش سال داشت.

نوشین احمدی خراسانی:اگر بخواهیم تفاوت میان کنش‌گری در گذشته و امروز را بررسی کنیم می‌توان گفت کنش‌گری در دهه ۷۰ و ۸۰ در جامعه مدنی، عمدتاً کنش‌گریِ جمعی، نهادمند و باواسطه بود، و زمان کافی برای آموزش و انتقال تجربه در میان کنشگران‌اش وجود داشت؛ از جمله می‌آموختند که چه‌طور برای دست‌یابی به خواسته‌های خود، استراتژی تعیین کنند، اعتمادسازی و همکاری کنند، مخاطرات را کاهش دهند و… به همین دلیل این کنش‌گری پایدارتر بود، اما طبعاً زمان‌بر و ورود به آن دشوارتر، و امکان خلاقیت‌های فردی نیز دایره‌ی محدودی داشت.

سارا کریمی:حجاب به عنوان مفهومی برای تعریف عفاف، یعنی داشتن حجب و پرهیز از هرزه گی! اما همین مفهوم مصادیق مشخصی هم دارد که ظاهر مادی ما را تعیین می کند. اما ظاهر که امری مادی است و مفهوم ذهنی نیست به فرهنگ پیوند می خورد. فرهنگی برخاسته تجربه تاریخی در جغرافیای خاص که در آن مواد اولیه برای تهیه لباس، آب و هوا و سایر ملزومات محیطی در آن دخیل هستند. دقیقا به همین خاطر است که فرهنگ پوشش از جایی به جای دیگر و از زمانی به زمان دیگر متغییر است، اما ایده همزیستی متعهدانه آنقدر انسانی و برای جامعه زیربنایی است که در همه جا و همه وقت می تواند توافق به وجود آورد.

مددکاران اجتماعی مؤسسه مرتب به من پیام می‌دادند که برای رفتنم چه برنامه‌ای دارم و من به آن‌ها می‌گفتم که هنوز جایی پیدا نکرده‌ام و هر روز برای پیدا کردن کار به همه‌جا می‌روم. اما آن‌ها هیچ اهمیتی ندادند…تا بالاخره دو سه روز مانده به روز آخر، یکی از مددکاران به خانه‌ی ما آمد. نوریا  به من گفت که باید اتاق را تمیز تحویل بدهم و بروم. به او گفتم من هنوز جایی پیدا نکرده‌ام. گفت: تو این دوستان زیادی اینجا داری. گفتم: آیا به نظر تو برای زندگی طولانی‌مدت می‌توان در خانه‌ی دوست ماند؟ گفت: مگر نگفتی قرار است یک ماه در خانه‌ی یکی از آن‌ها باشی؟ آن‌ها جوری صحبت می‌کردند که انگار می‌خواهند دروغ مرا به من خاطرنشان کنند. گفتم: اما تا چند روز من بدون مکان هستم. دوست من چند روز دیگر می رود. آیا اگر من در روز مشخص نروم، وسایل مرا بیرون می‌ریزید؟ با قاطعیت گفت: بله. چون باید نفر بعدی جایگزین اتاق تو شود.

کانون زنان ایرانی: پس از تعطیلی موسسات خصوصی آموزش پزشکی توسط طالبان، آخرین امید دختران افغانستان برای ادامه تحصیل نیز از بین رفت. داستان زرینه بازتابی از رنج‌ها، رویاهای بر باد رفته، و نبردی نابرابر است که دختران این سرزمین برای حق تحصیل و انتخاب با آن مواجه‌اند؛ روایتی از زندگی‌ای که زیر سایه اجبار و بی‌عدالتی فرو می‌ریزد :همگی گریه‌کنان با حالت غیرقابل توصیف از صنف‌ها (کلاس‌ها) و سالن به‌طرف دروازه (در) پوهنتون (دانشگاه) رفتیم. تا به‌طرف خانه برویم، دست و پاهایم بسیار می‌لرزیدند. درد شدیدی در قلبم احساس کردم و همه جا دور سرم می‌چرخید. تنها چیزی که یادم هست، صدای بیییییییییینگ و بعد سیاهی و دیگر هیچ.

بحث جنبش‌های اجتماعی که می‌شود ناگزیر باید به نقش آن عده که «نماینده» خوانده می‌شوند یا در مقام کنشگر دارای شکلی از نمایندگی شده‌اند نیز پرداخت. برخی معتقدند که وقتی جنبشی سربرمی‌آورد ذکر مکرر نام فعالان جنبش و تکرار مداوم نقش آنان در گسترش حساسیت نسبت به ستمی که مردم علیه‌اش ایستاده‌اند راه بادیه است. نگرانی‌شان هم این است که نام بردن از فعالان و بازنمایی «بیش از حد» تاثیر آنان پیش‌زمینهٔ سلبریتی‌پروری و سند زدن دستاوردهای جنبشی مردمی به نام معدود افراد صاحب‌نامی باشد که با کمترین هزینه، بیشترین سود را می‌برند. نگرانی عجیبی نیست، به‌خصوص اگر به تاثیر مفت‌سواران[۹]در جنبش‌های اجتماعی بیاندیشیم.