تیتر یک

سیصد فعال حقوق زنان و مدنی با صدور بیانیه‌ای با اجرای قانون حجاب و عفاف مخالفت کردند.این کنشگران در بیانیه خود آورده‌اند:«امضاءکنندگان این بیانیه به دلایل بی‌شمار که امکان طرح همه‌ی آن‌ها در این مختصر نیست، مصوبه اخیر مجلس در مورد حجاب و عفاف را نه منطبق بر اصول و روح «قانون‌گذاری» و نه سازگار با «عقل جمعی ایرانیان» و نه «مشروع» و «قابل اجرا» می‌دانیم از این رو «حق اعتراض» به آن را برای خود محفوظ می‌داریم و از هر وسیله ممکن برای رساندن صدای خود استفاده خواهیم کرد.»

فریده غائب:در مسیری که صفحات اجتماعی، تبلیغات، صنعت فَشِن و در یک کلام سرمایه‌داری برای تعریف زیبایی یک زن مشخص کرده، نقش پزشکان زیبایی و مراکز زیرزمینی زیبایی مهم می‌شود. زنانی مشتری پزشکان متخصص می‌شوند که توان اقتصادی بالایی دارند و در این بازار مکاره راهی تقریبا امن را انتخاب می‌کنند. اما زنانی که از نظر اقتصادی ضعیف‌تر هستند و توان رقابت با آن زن پولدار بالاشهری را ندارند دست به دامن مراکزی می‌شوند که عموما صلاحیت انجام این عمل‌های زیبایی را ندارند، از مواد کم کیفیت و یا حتی تقلبی برای کارشان استفاده می‌کنند.

آزاده ثبوت:شکنجه و بدرفتاری جنسی علیه فلسطینی ها در سطوح مختلفی در جامعه اسرائیل، از نیروهای ذخیره، سربازان، نگهبانان زندان، پلیس و سرویس های مخفی، روی می دهد. یادآوری این نکته نیز ضروری است که اکثر بزرگسالان در اسرائیل در ارتش خدمت کرده اند یا مسوولیت هایی در زندان بر عهده داشته اند. سوال ساده ای که اینجا طرح می شود این است که چرا سرنوشت فلسطینی ها و آزارهای سیستماتیک جسمانی، روانی و جنسی که در زندان های رژیم صهیونیستی متحمل می شوند دغدغه رسانه ها و شبکه های فمینیستی نیست؟ چرا به گزارش هایی که صندوق کودکان ملل متحد سالها قبل و گزارشی که سازمان نجات کودکان تنها سه ماه پیش از هفت اکتبر منتشر کرد هیچ واکنش درخوری داده نشد اما در روز هفت اکتبر، اغلب شبکه های فمینیستی به ناگاه خود را موظف دیدند در برابر شایعه تجاوز به زنان اسرائیلی موضع گیری کنند؟ پاسخ ساده است. زن، مرد، کودک و انسان کوییر فلسطینی به اندازه کافی انسان نیست که جانش، بدنش و سرنوشتش اهمیتی داشته باشد. فمینیست های استعماری بر خلاف آنکه پیوسته در پشت نقاب “نه به جنگ” و حمایت از “زنان و کودکان” پنهان می شوند

سیمین کاظمی:پزشکی شدن بیش از همه بدن زنانه را هدف قرار داده است. تمایل پزشکی به پاتولوژیزه کردن رویدادهای طبیعی زندگی تا حالات طبیعی بدن زنان جلوه بارزی از پزشکی شدن بدن زنانه است. حالا نه تنها علایم پیش از قاعدگی، بارداری، زایمان و یائسگی بلکه پستان کوچک، لابیا مینور بلند، فقدان بکارت، تغییرات پیری و عدم مطابقت با استانداردهای نوظهور زیبایی همه بیماری تلقی می شوند و به مثابه یک پاتولوژی با آنها برخورد می شود. با تمایل پزشکی به بیمارانگاری زنان و برساخت آنها به عنوان موجودیت ضعیفی که همواره نیازمند مراقبت و درمان است،  درعصر مدرن، اساساً زن بودن یک بیماری است.

اتاق کوچک است و کف آن با یک موکت مله‌ای رنگ فرش شده است. در کنج اتاق کوچک یک مبل دو نفره ی کهنه و یک تلویزیون ۲۱ اینچ هم روی میز چوبی پوسته پوسته و رنگ و رو رفته قرار دارد. فضای اتاق بسیار کوچک است؛ به طوری که ما فشرده و نزدیک به هم می‌نشینیم و زن جوان و دخترکش روبروی ما می‌نشینند. پشت میز تلویزیون یک در سفید چرکین دیده می‌شود. مادر می‌پرسد آن یک اتاق هم از برای شماست؟ می‌گوید نه آن اتاق برای گاوهاست؛ حاجی در آن را بسته است و این اتاق را به ما داده تا در آن زندگی کنیم؛ در این اتاق هم قبلا گاوها نگه داری می شدند؛ حالا تمیز کرده ایم و خودمان در آن زندگی می کنیم. این وسایل‌ را هم حاجی برایمان آورده است.

اولین نفر من می‌خریدم و بعد از من شبانه و ملکه نیز می‌خریدند. هرسه تا نزدیکیهای مکتب با حباب سازهایمان حباب می‌ساختیم و در روی یکدیگرمان پف می‌کردیم. بسیار زیاد مزه می‌داد. نزدیکهای مکتب که می‌رسیدیم. حباب سازهایمان را در داخل بوتهایمان پوت (پنهان) می‌کردیم. تا بابه گک(بابای مدرسه-سرایدار) مکتب نبیند. اگر نه با چوبی که در دستهایش داشت همگی‌مان را چوبکاری میکرد. مکتب ما طوری بود که باید از هفت خوان رستم تیرمی‌شدی. خان اول را بخوبی تیر(عبور) کردیم. بعدی تلاشی بود. چند دختری که دردهان دروازه مکتب بیکهای (کیف) ما وتمام بدن ما را می‌گشتند. فقط ما انتحاری باشیم! خب به هر حال این از جمله قوانین مکتب بود. از این هم به خوبی گذشتیم وارد حویلی کلان (حیاط بزرگ) مکتب شدیم. که سرمعلم صاحب (ناظم مدرسه)ناجیه جان پیدا شد و من را صدا زد.

کتاب Hairan مشتمل بر اشعار فمینیستی و اعتراضی زنان ایرانی است که علی ثباتی، شاعر، منتقد ادبی و مترجم، آنها را به صورت شعر انگلیسی برگردانده و کتاب را تدوین کرده و این قلم، به‌علاوه‌ی دو تن دیگر از شاعران زن، کار گردآوری اشعار و نوشتن بخش‌هایی از مقدمه‌ی آن را بر عهده داشته‌ایم.
پروفسور رایاک در بخش‌هایی از مرور خود بر این کتاب نوشته است: «سوال اینجاست که وقتی اکثریت جامعه در یک کشور، دیدگاه مشخصی دارند و اولویت‌های آنهاست که حاکمیت قانون را شکل می‌دهد، آیا باید علیه آنها ایستاد؟… به گفته‌ی ادوارد سعید، تاریخ‌دان و منتقد ادبی فلسطینی، یک روشنفکر «فردی است دارای قابلیت بیان، مجسم ساختن و ادای یک پیام، دیدگاه، نگرش، فلسفه یا عقیده برای عموم مردم.» به نظرم این در مورد شاعر و هنرمند از هر جنسی نیز صدق می‌کند.

جنگ داخلی در سودان تا کنون بیش از ۱۱ میلیون نفر را آواره کرده است، حدود ۳۰ درصد از جمعیت کل کشور مجبور به ترک خانه‌هایشان شده‌اند و خشونت جنسی به صورت «سرسام‌آوری» در حال گسترش است.

کودکان جنگ‌زده نه‌تنها در معرض خطر مرگ و جراحت هستند، بلکه با آثار روانی طولانی‌مدت نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اضطراب، افسردگی، کابوس‌های شبانه و ترس دائمی از مرگ از جمله مشکلات رایج این کودکان است. آن‌ها اغلب شاهد از دست دادن اعضای خانواده و دوستان خود هستند که این تجربه‌ها برایشان به شدت دردناک است. تروماهای تلخ در دوران کودکی تأثیرات عمیق و بلندمدتی بر روان و رفتار فرد می‌گذارند. این تجربیات دردناک می‌توانند شامل سوءاستفاده جسمی، جنسی، بی‌مهری، جنگ، یا از دست دادن اعضای خانواده باشند. کودکان به دلیل عدم توانایی در درک و مقابله با این رویدادها، ممکن است دچار مشکلات روانی چون اضطراب، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و کاهش اعتماد به نفس شوند.