تیتر یک

برخی زنان سودانی گزارش داده‌اند که امدادگران سازمان‌های بشردوست بین‌المللی، آنها را در اردوگاه‌های پناهندگان در کشور چاد، مورد بهره‌کشی، تجاوز و آزار جنسی قرار داده‌اند.

ژیلا بنی‌یعقوب:مریم که به‌تازگی از زندان سمنان به زندان زنان قرچک منتقل شده، می‌گوید: «این سوله حتی شبیه زندان نیست؛ شبیه ویرانه‌ای است که انگار دو طرفش تعدادی زن کارتن‌خواب خوابیده‌اند، بدون کمترین امکانات رفاهی و بهداشتی.» مریم تا قبل از این سمنان را یک زندان جهنمی توصیف می‌کرد اما حالا قرچک را جهنمی‌تر از زندان سمنان می‌داند.
بند شش زندان زنان قرچک، که اکنون مریم در آنجا نگهداری می‌شود، یک‌صد و بیست زندانی دارد، اما فقط یک حمام و یک دستشویی دارد. یک دستشویی برای ۱۲۰ نفر! این یعنی زندانیان برای دستشویی رفتن مدام باید در صف باشند و وضع حمام هم بهتر از این نیست. بنابراین، اصلاً عجیب نیست که یکی از چالش‌ها و حتی دلایل دعواهای زندانیان بر سر همین موضوع باشد. زندانیان این بند بیش از دو ماه است که از حق هواخوری محروم هستند.

 دوباره می‌پرسد«کاکایت چی‌گفت؟کدام کاری کرد؟» نگاهش نگران می‌شود. دست بخت‌آور را می‌گیرد. دست‌هایش را مشت کرده. مشت‌هایش داغ و عرق کرده است. «خیراست، راستت را بگو جان مادر، سرت قار(قهر) نمی‌شم.» بختی مثل تیر از جایش می‌پرد و به طرف حویلی(حیاط خانه) می‌رود. مادر به سرتاپایش نگاه می‌کند. نه بَر دارد نه اندام. سنش خرد است. ده‌سال هم ندارد. وقت شوی کردنش نیست. بیخی گناه است، قار(قهر)خدا می‌آید.به سلیمان که گفته بود، قاش هایش را ترش کرده بود. حلیمه سرش را لُچ کرده و به ارواح خاک مرده‌ها قسمش داده بود«هیچ طرف بخت‌آور سیل کردی؟ قد و هیکلش را دیدی؟ زنی نمی‌تانه. تا حالی عادت نشده. طفل است طفل.» سلیمان کله‌اش خراب شده بود. پیاله و کاسه را شکستانده و گفته بود اگر بختی را نکاح نکند، ازکجا پنج لک پیدا کند و به اسد بدهد؟ هربار گپ و‌گفت به دف و جز ختم می‌شد. حلیمه دیگر ذله شده بود و کاری نمی‌توانست.

دست‌کم ۱۷۵ خبرنگار طی یک سال گذشته در جنگ غزه جان باختند. رقمی که فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران آن را «سطحی به‌شدت شوک‌آور از تلفات انسانی» توصیف کرده و از دادگاه کیفری بین‌المللی خواسته تا تحقیقات خود را در این زمینه بیشتر و جدی‌تر کند.
تیم داوسون، عضو فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، با اشاره به آمار اسف‌بار تلفات خبرنگاران در جنگ غزه در گفت‌وگویی با الجزیره تأکید کرد: «تاریخ جهان تاکنون چنین آماری از تلفات خبرنگاران، همانند آنچه در غزه اتفاق افتاد، به‌خود ندیده است. بالغ بر ۱۰ درصد از خبرنگاران غزه از زمان آغاز این جنگ جان خود را از دست داده‌اند.»

اعظم صوفیانی:سرخ‌پوستان، از جمله رنگین‌پوستانی هستند که در رسانه‌های امریکا بسیار کلیشه‌ای تصویر می‌شوند. تحقیق بر روی تصاویر زنان و مردان امریکای شمالی (سرخپوستان) اندک است. در یک بررسی درباره تصاویر زنان امریکای شمالی به «تناقض پوکاهونتاس» اشاره می‌شود، یعنی رسانه‌های امریکا تمایل دارند که تصاویر زنان سرخ‌پوست را به صورت داشتن زور و قدرت یا زیبایی و شهوت به تصویر کشند، چنین تصویری از کلیشه «پوکاهونتاس» ناشی می‌شود. اسطوره محصور پوکاهونتاس به زنان سرخ‌پوست آسیب می‌زند، زیرا گفتمان رسانه‌ای رابطه عاشقانه پوکاهونتاس با یک مرد سفید یعنی «جان اسمیت» را مقابل چشم می‌گذارد (کلیشه عشق نافرجام بین زن سرخ‌پوست و مرد سفید). شخصیت انیمیشنی پوکاهونتاس والت دیزنی به طور قابل توجهی شهوانی و با لباس کم است، پوستی روشن‌تر از مردمان قبیله خود دارد. این پوکاهونتاس یک داستان سفیدپوستی است و دیزنی زندگی تازه‌ای به کلیشه ملکه سرخ‌پوست که هرگز واقعاً رخ نداده، داده است.

به جلوی درِ بزرگ و سفید که می‌رسم، زن‌ها اول خیره نگاهم می‌کنند و بعد دستِ بچه‌های‌شان را می‌گیرند و راهشان را می‌روند. از همان‌جا سرتاپای خودم را تا پایین برانداز می‌کنم.
ـ خانم، اینجا سومین مدرسه است که امروز من دارم می‌رم… شما بگین من چکار کنم؟
ـ ناراحتی برگرد کشورت… زورت که نکردیم… برو همون‌جا بچه‌ات رو ثبت‌نام کن…
زنی که از اولِ بحث، پشت سر من نشسته بود، می‌گوید: خانم تا بخشنامه نیاد که ما نمی‌تونیم کاری کنیم… شما هم هرروز بیای فرقی نداره… هر مدرسه‌ای هم بری همینه…!

در همین هفته‌ای که گذشت، جومپا لاهیری، نویسنده‌ی سرشناس هندی‌الاصل، با سر باز زدن از پذیرفتن جایزه‌‌ای معتبر از یک موزه‌ی حامی اسرائیل، به بمب خبری رسانه‌هایی چون رویترز، الجزیره، میدل ایست آی، ایندیا تودی و حتی رسانه‌ی اسرائیلیِ جروزالم پست تبدیل شد. ماجرا از این قرار بود که موزه‌ی‌ «ایسامو نوگوچی» نیویورک، ماه گذشته سه کارمند خود را که به نشانه‌ی همبستگی با مردم فلسطین، چفیه پوشیده بودند، اخراج کرده بود. جومپا لاهیری که خود با کتاب «مترجم دردها» در سال ۲۰۰۰  از برندگان جایزه‌ی پولیتز بوده است، در اعتراض به حمایت علنی موزه‌ی ایسامو نوگوچی از اسرائیل، جایزه‌ی سال ۲۰۲۴ این موزه را که قرار بود در ماه آینده به او تعلق بگیرد نپذیرفت و در کنار مردم فلسطین ایستاد.