حقوق برابر

طی جنگ اخیر، تقریباً با هر فرد غیر ایرانی که صحبت کردم، به‌صراحت مخالف جنگ بود؛ (چیزی که منطقی به نظر می‌رسد، چراکه جنگ، فارغ از هر روایت سیاسی، همواره با خونریزی، آوارگی و نابودی همراه است) اما درعین‌حال، شاهد خشم و عصبانیت بخشی از ایرانیان، نسبت به مخالفان خارجی جنگ بوده‌ام.

«ما میان قاتلانمان انتخاب نمی‌کنیم» و «ما میان مردگانمان فرق قائل نمی‌شویم» دو گزاره‌ی پرتکراری هستند که این روزها در فراخوان‌ها و بیانیه‌های ضدجنگِ برخی گروه‌های ایرانی خارج از کشور به چشم می‌خورند.

بیش از یک ماه از جنگ گذشته؛  اسرائیل و آمریکا زیرساخت‌‌های کشورم را می‌زنند و یک جامعه ‌شناس که زمانی دوست ما بود در بی‌.بی‌.سی با طعنه می‌گوید: «کسانی که نگران زیرساخت‌ها هستند نه جان انسان‌ها!»

صبح روز آتش بس وقتی از خواب بیدار شدم، هرچه بیشتر هوشیار می‌شدم و بیشتر به درون خودم رجوع می‌کردم، کمتر واژه‌ای برای توصیف احساسم پیدا می‌کردم.

سازمان ملل اگر چه حمله به مدرسه‌ شجره طیبه در میناب را محکوم کرده است، اما این محکومیت را باید در چارچوبی وسیع‌تر فهمید.