اسرائیل

دستگاه حاکم ایالات متحده، با هم‌سنگ دانستن شبه‌نظامیان مورد حمایت خارجی در سودان با ارتش ملی آن کشور، واقعیت را تحریف کرده و عملا عاملیت سودانی‌ها را از بین برده است تا جنایات نیروهای شبه‌نظامی را تطهیر ‌کند.

با توجه به لابی‌گری صهیونیستی که در محکومیت‌ آنها نقش پررنگی ایفا کرده است، گمان می‌رود که بسیاری دیگر از شرکت‌های بزرگ تولید فیلم نیز اگرچه به صورت علنی هنوز این تعهدنامه را محکوم نکرده‌اند، اما از همکاری با سینماگران متعهد به آن، باز داشته خواهند شد.

این سوپرمن بر خلاف سوپرمن‌های قبلی، به‌جای آن‌که کورکورانه در خدمت منافع آمریکا باشد، دست بر قضا در برابر آن می‌ایستد و مقابل یک متجاوز مورد حمایت آمریکا، جانب ستمدیدگان را می‌گیرد.

ده‌ها سینماگر مستقل ایرانی از جمله ترانه علیدوستی، شیرین نشاط، سپیده فارسی، گراناز موسوی، مانیا اکبری، مینا کشاورز، آزاده بیزارگیتی، مریم تفکری و الهه اسماعیلی به تعهدنامه‌ی بایکوت اسرائیل پیوسته‌اند.

بیش از ۱۲۰۰ بازیگر و فیلمساز برجسته جهان از جمله یورگوس لانتی‌موس، آوا دوورنی، مارک رافالو و تیلدا سوینتن، تعهدنامه‌ای را امضا کرده‌اند که آن‌ها را از همکاری با جشنواره‌ها، شرکت‌ها و نهادهای سینمایی اسرائیل به دلیل «نقش در نسل‌کشی و آپارتاید علیه فلسطینیان» منع می‌کند.

نوشتن دربارۀ هنرمند و مبارزِ سخت و استواری چون «جورج قُرمُز»، چونان به تصویرکشیدنِ شَبَحی عاصی و خنیاگر، بس دشوار و ناممکن است، چراکه به‌راستی «دود شد و به هوا رفت!»
نامِ او و شراره‌های صدایش به دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی گره خورده است.

مریم ابو دقه، خبرنگار فلسطینی، وصیت‌نامه‌ای به پسرش نوشته بود تا اگر کشته شد، به دست او برسد:«تو جان و دل مادری، غیث! پس از تو می‌خواهم که به جای گریه کردن، برایم دعا کنی. در این صورت می‌توانم همیشه خوشحال بمانم. دلم می‌خواهد با سخت‌کوشی‌ات، سرآمد بودن و توانایی‌هایت سربلندم کنی.

تا به امروز، ۲۶۶ فلسطینی، از جمله بیش از ۱۲۲ کودک، در اثر گرسنگی جان باخته‌اند، چرا که رژیم اسرائیل همچنان جلوی ورود غذا و دیگر کمک‌های ضروری به غزه را گرفته است.

در دسامبر ۲۰۲۳، یک موشک اسرائیلی بزرگ‌ترین مرکز درمان ناباروری غزه، مرکز باروری البَسمه (Al Basma IVF Centre) را هدف قرار داد. در اثر این انفجار تنها، بیش از ۴۰۰۰ جنین و بیش از ۱۰۰۰ ویال اسپرم و تخمک بارورنشده نابود شد.

شیرین احمدنیا:شاید هیچ‌یک از ما به‌تنهایی نتواند جلوی حملات ویرانگر در غزه  یا اعمال خشونت نسبت به مهاجران بی‌پناه را بگیرد، اما همه‌ی ما می‌توانیم صدا باشیم، حقیقت را فریاد کنیم، دروغ‌ها را رسوا سازیم، و حافظه تاریخی جامعه را زنده نگه داریم. بی‌تفاوتی در برابر نسل‌کشی، یا مهاجرستیزی یا سایر اشکال ضعیف‌کشی، زخم اخلاقی عمیقی است که اگر درمان نشود، همه‌ی ما را شریک جرم خواهد کرد ـ حتی اگر سلاحی در دست نداشته باشیم. اینک این انتخاب ماست که اراده کنیم در طرف درست تاریخ بایستیم یا خیر.