تجاوز آمریکا به ایران

فرزند آخرین شاه ایران، معترضین را تشویق کرد که جان خود را به خطر بیندازند و به خیابان بیایند، حال آن‌که خود وقتی غیرنظامیان در ایران با بمب‌های اسرائیلی و آمریکایی کشته شدند، سکوت پیشه کرد.

در جریان مراسم معرفی کتاب جدید خودبا عنوان مادر مریم نزد من می‌آید، سخنانی ایراد کرد که بخشی از آن به وضعیت سیاسی جهان و حملهٔ آمریکا و اسرائیل به ایران اختصاص داشت.

این یادداشت را در حالی می‌نویسم که سیزده روز از آغاز جنگ گذشته است.اگر روایت قبلی را خوانده باشید می‌دانید که ما روز دوم جنگ مجبور شدیم خانه و کاشانه خود را در تهران رها کنیم و به اصفهان و به خانه عمه بتول و عمه زهره پناه بیاوریم.

قسم به بمبی که مهربان است
قسم به تمام فرضیه‌های غلط
که از محاسبه‌ی تو چشم‌پوشی کرد
و تمام وجودت را سرشار کرد سربلند
از ترسی که مهربان است.

گاه و بی‌گاه صدای انفجار می‌آید. ستون‌های دود سیاه هنوز روی آسمان کرج و بخش‌هایی از تهران سنگینی می‌کنند.

از وجوه زنانه‌ی جنگ حتما بسیارها نوشته‌اند اما از برخی مسائل هرچه گفته شود کم است.
در تب‌وتاب جنگ، زمان و شدت علائم پریود در خودم و بسیاری از دوستانم دچار تغییراتی شد.

گاه
قبل از اینکه
پلک‌هایم را از هم بگشایم
مرگ بر پایه‌ی
تخت‌گاهم بنشسته…

شرق تهران را برخی از دوستانم با خنده و شوخی؛ خط مقدم این روزهای جنگ نام می‌دهند.

من گذرم افتاده البته نه تنها من، ما، مردم ایران، مردم خاورمیانه، ما گذرمان به او افتاده و در شب‌ها ناگاه خواب‌ها و رویاهای شیرینمان را پاره کرده.

جنگ تنها مجموعه‌ای از عملیات نظامی یا تصمیم‌های ژئوپولیتیک نیست؛ جنگ تجربه‌ای عمیقاً موقعیت‌مند است. اینکه جنگ چگونه فهمیده می‌شود، چگونه روایت می‌شود و حتی چگونه درباره آن داوری اخلاقی صورت می‌گیرد، به‌طور مستقیم به این بستگی دارد که افراد از کجا به آن نگاه می‌کنند.