حسام معروف:وقتی گرسنه‌ام چه‌طور بنویسم

یک جمله می‌نویسم، بعد می‌ایستم، نه برای این‌که دوباره به آن فکر کنم، بلکه چون دیگر رمق ادامه‌دادن ندارم. گرسنگی آهسته خُردَت می‌کند، انگار که در بیابانی که پای هیچ‌کس هرگز به آن نرسیده، تنها در حال مردنی. دیگر نمی‌توانم درست و حسابی بخوابم یا بنشینم تا مطالعه کنم. نوشتن، که زمانی مرا سرپا نگه می‌داشت، در برابر این سقوط آهسته، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.

ادامه

ده‌ها هزار کودک هیروشیما در سکوت محو شدند

مهگان فرهنگ:مطالعات اجتماعی و پزشکی درباره کودکان بازمانده این فاجعه نشان داده‌ است که این کودکان، از یک سو به دلیل مواجهه مستقیم با انفجار و تابش‌های رادیواکتیو، دچار آسیب‌های جسمی گسترده‌ای مانند سوختگی‌های عمیق، شکستگی‌های استخوانی و بیماری‌های ناشی از پرتوهای یونیزان شدند، و از سوی دیگر، تروماهای روانی و اجتماعی عمیقی را تجربه کردند. بسیاری از این کودکان یتیم شدند یا اعضای خانواده‌شان را از دست دادند؛ از نظر اجتماعی منزوی شدند و حتی به دلیل تغییرات ظاهری ناشی از سوختگی‌ها و بیماری‌ها، در جامعه مورد تبعیض قرار گرفتند.

ادامه

قصه زنان/ زیستن بر لبه‌ مرداب

نازنین حسن نژاد:در نخستین روزهای طبابتش در شهری دورافتاده، با زنانی روبه‌رو شد که هرکدام روایتِ یک زندگی در مرداب بود؛ زنانی که از دل ناکامی، طلاق، فقر و قضاوت سر برآورده بودند و حالا، حضور او را نه فقط به  عنوان یک پزشک، که انگار به‌عنوان شنونده‌ای بی‌طرف پذیرفته بودند. این روایتِ پزشکی جوان است از سحر و آرزو ؛ دو زنِ درگیر با مردسالاری، فقر و تبعیض و تلاش برای زندگی.

ادامه

من، مادرِ خیالیِ تمامِ کودکانِ بی‌مادرِ غزه هستم

من در خیالم دستِ تمامِ کودکان غزه را می‌گیرم و می‌برمشان کنارِ دریا، پر از پرچین‌های سرسبز‌… با یک آسمانِ آبی که در آن هیچ کودکی بی‌مادر نیست. بی‌پدر نیست. جنازه‌ی خواهر و برادرش را ندیده است. جایی که هیچ بچه‌ای، نمی‌داند «گرسنگی» یعنی چه؟

ادامه

آخرین خرمای غزه

“این فقط یک خرما نیست. یک خرمای ۴ سانتی‌متری است و فکر می‌کنم ممکن است آخرین خرمایی باشد که در غزه باقی مانده است. من این خرما را شش ماه نگه داشتم و به خودم می‌گفتم که باید برای تاریک‌ترین روزها نگه دارم. می‌دانی تاریک‌ترین روزها اکنون اینجا هستند. عرب ها خرما را دوست دارند. من عاشق خرما هستم و مادرم هم همینطور. دیروز بعد از ۶ ماه تصمیم گرفتم آن را به مادرم بدهم. روز بعد به من گفت که آن را به خواهرم نسمه داده است. نسمه در سال ۲۰۰۸ به دنیا آمده است. بنابراین، او جنگ های اسرائیل علیه غزه در سال‌های ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ را پشت سر گذاشته و تا امروز زنده مانده است.

ادامه

کمکی که می‌کُشد: این بازی در غزه انتخاب ما نبود

تنها دو روز پس از افتتاح نخستین شعبه‌ی بنیاد کمک‌های بشردوستانه‌ی غزه از جمعیتی که در رفح گرد آمده بود، با تانک‌، گاز اشک‌آور و گلوله استقبال شد‌.

ادامه

تا طبل جنگ دوباره ننواخته

در روزهای پس از جنگ، روزهای آتش بس که سکوتی مرموز همه جا را فرا گرفته احساسات به ما هجوم آورده اند، احساساتی قوی که نمی توان به راحتی آن ها را توضیح داد.

ادامه

تو هرگز از مرز عبور نکرده‌ای

دلم می‌خواهد حرف بزنم. دوست دارم کسی دلداری‌ام بدهد. می‌گویم هوا خوب است اما حالم خوب نیست چون در کشورم جنگ است. زن درباره جنگ در ایران چیزهایی شنیده. ابروهایش را بالا می‌اندازد و می‌گوید:«اما اینجا آرام‌است.» احتمالا منظورش این است که تو در امانی. یک جورهایی دارد دلداری‌ام می‌دهد. چشم‌هایم خیس می‌شود. قطار می‌رسد.
روزهای جنگ برای بیشتر مهاجران با نگرانی و اضطراب و احساسات چندگانه گذشته است. دوری از خانواده و بیخبری از حال آنها از یک سو و استیصال از این که کاری از دستشان برنمی‌آید از سوی دیگر، شرایط دشواری را رقم زده است. در کنار این‌ها حس عذاب وجدان از این که جای خودت امن است، آزار دهنده و دشوار است.

ادامه

چهارده سال زندان برای دفاع از فلسطین: اتهام تروریسم برای سخنرانی یک دانشجو

سارا، دانشجوی دانشکده‌ی سوآس دانشگاه لندن می‌گوید: «من به خاطر سخنرانی‌ای که در آن از حق مردم فلسطین برای مقاومت در برابر اشغال و نسل‌کشی حمایت کردم، قرار است حداکثر تا چهارده سال در زندان به سر ببرم.»

ادامه

دخترکی با چشمان شب‌تاب

امروز آخرین بار بود که آمد. آمده بود خداحافظی.
گفت برمی‌گردد به کشورش. کشوری که برایش بیشتر شبیه یک افسانه‌ی تاریک است تا خانه‌ای روشن.

ادامه