نامش فاطمه، نام خانوادگی حسونا

نامش فاطمه، نام خانوادگی حسونا، بیست و پنج ساله، اهلِ غزه، عکاس خبرنگاراست، شاهدی که قابهایی با تصاویر و کلمات ساخت و اینگونه قصه‌ها و غصه‌های سرزمینش را، جاودانه کرد. فاطمه آرزو دارد سفر کند با اینکه هرگز از غزه خارج نشده است. همینطور است فاطمه آرزو دارد سفر کند، اما همان‌طور که خودش می‌گوید، هرگز فلسطین را ترک نخواهد کرد، به‌ویژه اکنون، در حالی که نسل‌کشی در جریان است. وظیفه‌‌ی او ماندن در آن سرزمین و مقاومت است، همان‌گونه که همواره چنین کرده‌اند، از زمانی که کشوری دیگر به خود اجازه داد آن‌ها را نابود کند.

ادامه

مادلین: افقی خرد بر امکان

در بامداد هفتم ژوئن، کشتی «مادلین»، با سرنشینانی از سوئد، فرانسه، فلسطین، آلمان، ترکیه، و برزیل، در آب‌های آزاد توسط ارتش رژیم اشغالگر اسراییل توقیف شد.

ادامه

شرحی بر نه به اعدام و «استثناهایش»

مخالفت با اعدام، اگر استثنابردار هم می‌بود، این استثناها را نمی‌بایست میان انسان‌های در حاشیه جست‌وجو کرد، نه به این‌ دلیل که جنایتکارانِ آن طبقه را مجرم نمی‌پنداریم، بلکه چون راه حل این معضلِ ریشه‌ای، اعدام نیست.

ادامه

کودکان بی‌دفاع در خط آتش خشونت

چهارم ژوئن هر سال، یادآور یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های عصر ماست: رنج و خشونتی که کودکان بی‌گناه در سراسر جهان، به‌ویژه در مناطق درگیر جنگ و بحران، متحمل می‌شوند.

ادامه

داستان عابده از غور؛ دخترکی از غور که نمی‌خواست زن سوم یک طالب شود

ر باغ‌های اردیبهشتی غور در افغانستان، عابده دختر نوجوانی بود با دلی پر از رؤیا؛ از زندگی، عشق و مادری. اما کابوس ازدواج اجباری با مردی طالب، همه چیز را در او سوزاند. این روایت، آتش زدن تن نیست، فریاد خاموشی‌ست علیه ظلمی که در افغانستان ادامه دارد.این داستان واقعی است.

ادامه

گرنیکا

بازدید از نمایشگاه آثار پیکاسو در موزه‌ی هنرهای معاصر تهران در فروردین امسال و دیدن اثر معروف ضد جنگ ایشان، نقاشی ” گرنیکا”، موجب سرودن شعری در تقبیح جنگ شد.

ادامه

نه به کار برای نسل‌کشی، نه به همدستی با آپارتاید

تحادیه‌های صنفی و کارگری فلسطینی به مناسبت روز جهانی کارگر، فراخوانی را خطاب به اتحادیه‌های سراسر جهان منتشر و از آنها دعوت کرده‌اند که تلاش‌هایشان را برای پایان دادن به همدستی محل کارها و دولت‌هایشان در اشغالگری غیرقانونی، آپارتاید استعمارگرانه و نسل‌کشی اسرائیل افزایش دهند.

ادامه

از دل آتش، نام‌هایی برمی‌خیزند؛ ما فراموش نمی‌کنیم

بندرعباس سوخته است.
دوباره جنوب، سرزمینِ درد، سوگ و خشم شده. این‌طور نباید می‌شد. جنوب، نباید سرزمین درد می‌شد.

ادامه