تیتر یک

اعظم صوفیانی:پژوهش‌ها بیانگر این نکته هستند که در چه در سطوح ساختاری و چه در سطوح فردی (چه در مورد زنان و چه در مورد مردان)، نقش اصلی برای زنان، نقش مادری و همسری است. از این رو، با اصل قرار دادن این نکته، مسایل دیگری چون اشتغال آن‌ها، نقش درجه دومی به خود می‌گیرد. باورهای سنتی نظیر این که اشتغال زن نظام خانواده را در معرض خطر قرار می‌دهد موجب می‌شود که زنان در عرصه اشتغال کمتر حضور یابند و یا به علت تکثر و تضاد نقش‌ها و فشار بار مسولیت نقش‌های چندگانه و تعارض حاصل از آن، که انرژی، صرف وقت و قابلیت روانی بالاتر از سوی زنان را می‌طلبد، سلامتی آن‌ها به خطر افتد.

زهره دادرس:خواهرم زهرا مبتلا به فقر شدید آهن، کم‌خونی و توده‌هایی با درجه سرطانی است. اما در مدت بازجویی و بازداشت محرومیت از داروهای خود را تجربه کرد که این باعث اختلال هورمونی و بیش از ۲۰ روز خونریزی قاعدگی در وی شد. پزشکان زندان از این مسئله مطلع شدند اما هیچ مدرکی مرتبط با شرایط پزشکی در پرونده وی قرار داده نشده است.
زهرا به عنوان یک مادر در دوران بازجویی مورد تحقیر و تهدید به دستگیری فرزندانش قرار گرفت. به او می‌گفتند که فرزندش را می‌کنند تو گونی یا او در اتاق کناری در حال بازجویی است و… وقتی از زهرا بازجویی می‌کردند به پدر و برادرانمان هم توهین می‌کردند. زهرا حتی پس از آزادی نیز در خیابان مورد آزار نیروهای لباس شخصی قرار گرفت. او که برای خرید به فروشگاه می‌رفت توسط یک ماشین متوقف شد و افرادی که از آن خارج شدند با دادوفریاد و توهین، شروع به ترساندن و تهدید او کردند.

اعظم صوفیانی:رویکردهای متفاوت به جنسیت چه در سطح کلان و ساختاری و چه در سطح خُرد و فردی تاثیر زیادی بر آموزش و اشتغال دو جنس دارد. مثلا در حالی که یک گروه برای اشتغال زنان در سطوح بالا و مدیریتی مبارزه می‌کنند، گروه دیگر معتقد به اشتغال نیمه‌وقت برای زنان هستند؛ یک گروه نقش مادری و همسری زن را مهمترین نقش او می‌داند، حال آنکه گروه دیگر هویت فردی و مستقل برای زن قائل است؛ آن چه از نظر رویکردهای اسلامی تفاوت طبیعی زن و مرد شناخته می‌شود، از نظر فمینیست‌ها کلیشه‌های جنسیتی و مانع رشد زنان است. با توجه به رویکردهای متفاوت به جنسیت، باورهای سنتی زن را مادر می‌داند و نقش همسری و خانه‌داری برای او در نظر می‌گیرد اما از نظر دیدگاه‌های جدید زن موجودی مستقل است و تفاوت‌های میان افراد، فردی است و ربطی به جسیت ندارد و به این ترتیب این دو رویکرد متفاوت می‌تواند لایه‌های مختلف جامعه ایران را دچار بی‌نظمی و اختلال کند.

تهاجم وحشیانه نظامی کنونی در غزه بیش از ۳۴هزار و ۵۰۰ کشته بر جای گذاشته است که طبق آمار یونیسف، بیش از ۱۳هزار نفرشان کودک هستند. برآورد می‌شود که هزاران فلسطینی دیگر کشته شده، اما در شمار نیامده باشند؛ چراکه اجساد آن‌ها زیر آوار مانده است. بیش از ۷۵هزار فلسطینی مجروح و بسیاری از آن‌ها دچار قطع عضو و معلولیت‌های دائمی شده‌اند. گستره، مقیاس و سرعت عملیات نظامی اسرائیل در غزه، از زمان جنگ جهانی دوم، شدیدترین حمله نظامی در تمام جهان را رقم زده است که در نتیجه آن، بیش از ۸۰ درصد از جمعیت غزه آواره شده‌اند. در شمال غزه، بیش از ۷۰ درصد خانه‌ها به طور کامل ویران شده‌اند. این ویرانی شامل مدارس، بیمارستان‌ها، کلینیک‌ها، دانشگاه‌ها، عبادتگاه‌ها، کتابخانه‌ها و میراث تاریخی نیز می‌شود.

فخرالسادات محتشمی پور بخش‌هایی از مصاحبه ابراهیم نبوی با شهلا لاهیجی را برای حاضران خواند و به حمایت‌های او از انجمن زنان کارآفرین اشاره کرد: «اعضای انجمن زنان کارآفرین از خانم لاهیجی که برای کارآفرینی ارزش ویژه‌ای قائل بود و خود را عضو انجمن می‌دانست خاطرات خوشی دارند.»او در بخشی از سخنان خود در باره شهلا لاهیجی گفت:او شهلای ما بود، شهلای همه ایران.

رویکردی در جنبش مهسا وجود دارد که بحث «حجاب» را در حوزه «خودمختاری فردی زنان» نمی‌بیند و مانند پدران مدرنیستشان از آن به‌عنوان «ابزاری» برای هدف‌های دیگر، مانند «پیوند ما با غرب و جهان مدرن» یا ابزاری «برای نجات و رهایی از دست حکومت» «یا زیباسازی شهری» و… تلقی می‌کنند. یعنی همچون گذشته، گویی حکومت «اصل» است و انتخاب زنان «فرع آن»، و چون «حکومت اساس بازدارندگی علیه دستیابی به حقوق زنان است» پس رهایی زنان به جابه‌جایی قدرت سیاسی یعنی دست‌به‌دست شدن قدرت توسط «پدران» موکول می‌شود.

آزاده ثبوت:فمینیست های فلسطینی خشونت جنسی را محکوم می کنند، اما دستکاری آن توسط فمینیست استعماری برای سرپوش گذاشتن بر نسل کشی را به چالش می کشند. پروفسور رباب عبدالهادی[۳۷] درسخنرانی اخیرش با عنوان “فمینیسم ضد امپریالیستی”[۳۸] شرح می دهد که اتهام تجاوز های گسترده توسط نیروهای فلسطینی از سوی سازمان های بین المللی در غیاب هر گونه مدرک قابل استناد، برآمده از پیش داوری و سویه های نژادپرستانه است. خشونت نژادی  و سوگیری که مردان مسلمان عرب فلسطینی را ذاتاً متجاوز،  وحشی و بی فرهنگ می داند. ‌ هم نظر با رباب عبدالهادی، علی ابونعمه می گوید: “پذیرش بی چون و چرای این پروپاگاندا ریشه در نژادپرستی نهفته ای دارد که مردان عرب، رنگین پوست، سیاه پوست و مسلمان را موجوداتی خشن و غیرقابل کنترل می داند. این کلیشه بسیار قدیمی به روزهای جیم کرو[۳۹] در ایالات متحده باز می گردد. با دستمایه قرار دادن این کلیشه بود که بسیاری از مردان سیاه  به این بهانه که برای زنان سفیدپوست یا مستعمره نشین خطر ناکند و زنان باید از وحشیگری آنها حافظت شوند، مورد  اذیت و آزار قرار می گرفتند.

نتیجه یک تحقیق معتبر نشان می دهد: زنان در رهبری دموکراتیک‌تر (مشارکت زیردستان در تصمیم‌گیری)، مشارکت‌جو تر، اصلاح‌محور تر، و رابطه‌مدار تر (تاکید بر برقراری روابط بین فردی و مطلوب با زیردستان) هستند و  احساس مسئولیت و دلواپسی بیشتری دارند و رشد و توسعه زیردستان برایشان اهمیت دارد. در نتیجه می‌توان گفت که مدیریت زنان تحول‌بخش تر از مدیریت مردان است.
طبق این پژوهش، تفاوت در نحوه مدیریت زن و مرد وجود دارد اما این به معنی عدم توانایی یکی و استعداد ذاتی دیگری نیست. از آنجایی که شیوه مدیریت زنان با مردان متفاوت است، مدیریت آن‌ها خوب تلقی نمی‌شود. نکته دیگر این که باورهای سنتی مبنی بر این که مردان نسبت به زنان باید در رده‌های بالاتر قرار گیرند و این که کسر شأن مردان است که زیردست یک زن باشند، مانع اعطای این مشاغل به زنان می‌شود و یا اجرای پست‌های مدیریتی توسط زنان را دچار اختلال می‌کند.

بسیاری از این زنان و دخترها می گویند که در محیط کارمان امنیت وجود ندارد. ما همیشه با ترس به سر کار می‌آییم؛ و با ترس برمی گردیم. در محیط‌ های کاری مثل کارخانه، از طرف صاحب کار و دیگر مردان شاغل در آنجا، مورد توهین و آزار جنسی قرار می‌گیریم؛ بارها آزارهایی مثل لمس شدن بدنمان را تجربه می کنیم یا پیشنهادهای ناجور به ما می‌شود؛ بخصوص این شرایط برای زنان و دختران مهاجر که از قشر ضعیف جامعه هستند؛ و معمولاً صدایشان به جایی نمی‌رسد؛ بیشتر اتفاق می افتد.