حقوق برابر

درباره کلیشه‌های جنسیتی، به کلیشه‌هایی که در خصوص مردان و زنان وجود دارد و آن‌ها را در تضاد و تقابل با یکدیگر نشان می‌دهد و به عبارتی زنان و مردان را از هم تفکیک می‌کند در قسمت‌های قبلی اشاره کردیم، اما کلیشه‌هایی که رنگین‌پوستان (اعم از زن و مرد) را از سفیدپوستان (اعم از زن و مرد) تفکیک می‌کند نیز در رسانه‌ها به چشم می‌خورد.
زنان رنگین‌پوست، هم از نظر جنسیت و هم از نظر نژادی در گروه فرودستان قرار می‌گیرند و تصاویر رسانه‌ای آن‌ها محدود به یک‌سری ویژگی‌های کلیشه‌ای است.

سپیده جدیری:در این سروده با وجودی که به یاد یک جان باخته‌ی راه آزادی خلق شده، از مرثیه‌سرایی اثری نیست و برعکس، از همان سطر آغازین، آینده‌ای پُر امید را برای اعتراضات مردم متصور شده است.
حالاکه دو سال از روزی می‌گذرد که مهسا (ژینا) امینی در بازداشت گشت ارشاد جانش را از دست داد و شروع نسل‌کشی جدید اسرائیل در غزه نیز به سالگرد خود نزدیک می‌شود، شاید بار دیگر بتوانیم به درکی از این در هم تنیدگی و تأثیر و تأثری که مقاومت‌ها و مبارزات رهایی‌بخشِ خلق‌های هم‌سرنوشت بر یکدیگر دارند، برسیم.

اعظم صوفیانی:مواجهه مکرر با چنین تصاویری می‌تواند در طول زمان این چشم‌انداز را کاشت کند که زنان در درجه اول به خاطر جاذبه جنسی‌شان برای مردان تعریف و ارزش‌گذاری می‌شوند. در عرصه ورزش نیز، پوشش زنان قهرمان ورزشی بیشتر بر روی جذابیت و ظاهر آن‌ها متمرکز است تا ویژگی‌های مرتبط با ورزش (مثل زور، استقامت و …) که برای قهرمانان ورزشی مرد نشان داده می‌شود. این سوگیری‌ها در نحوه پوشش تأکید بر این نکته است که زنان برای امر ورزش مناسب نیستند و یا برای برخی ورزش‌های زنانه مناسب هستند.

اعظم صوفیانی:داستان کلیشه‌ای رسیدن از فقر به ثروت که ریشه در فرهنگ امریکایی دارد مطرح است. دیزنی، از رؤیای پسر امریکایی کلیشه‌ای درباره پیوستن به سیرک و تبدیل شدن به یک ستاره، بهره‌برداری می‌کند. در اینجا نیز فرمول قصه‌های پریان با پایان خوش ناگزیر تحقق می‌یابد و دیزنی همچنین از آن غم غربت برای زندگی به فرض شادتر امریکای ساده و بی غل و غش که به تاریخ آرمانی شده پیوسته است، بهره‌برداری می‌کند. فیلم دیزنی برخلاف رمان کالر، به روشنی می‌گوید که زندگی در سیرک پر است از هیجان، سفر، مردم مهربان، جایی که بچه می‌تواند به شهرت و ثروت برسد.

آزاده ثبوت:پروفسور نادره شلهوب کوورکیان محقق و فمینیست برجسته فلسطینی می گوید: نظریه پردازی و‌ فهم أشلاء بدون فهم خشونت اپیستمیکی (هستی شناختی) که انسان فلسطینی را نا انسان جلوه می دهد ممکن نیست. او می گوید انسان فلسطینی بسیار پیش از آنچه از نظر فیزیکی کشته شود از نظر مفهومی کشته شده است. فهم أشلاء بدون فهم سیاست های استعماری و نسل کشی که انسانیت انسان فلسطینی را انکار می کند ممکن نیست.
«اگر چیزی شبیه انسان نیست، پس انسان نیست، درست است؟ این سطح جدیدی از انسانیت زدایی و عادی سازی است.»

مهگان فرهنگ:رو در رویی دو ورزشکار زن ایرانی، ناهید کیانی و کیمیا علیزاده، در المپیک توکیو و امسال در پاریس، یکی از لحظات بسیار حساس و نمادین در تاریخ ورزش ایران بود. این رویداد نه تنها از لحاظ ورزشی، بلکه از جنبه‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی نیز اهمیت زیادی داشت.زمانی که ناهید کیانی و کیمیا علیزاده در مقابل هم قرار گرفتند، انگار این مسابقه تنها یک رقابت ورزشی نبود، بلکه به نمادی از تضادهای اجتماعی و سیاسی تبدیل شد.

ایمان خلیف، به‌عنوان یک زن بوکسور از الجزایر، با زبان و فرهنگی که متعلق به کشورهای شمال آفریقا، مسلمان و عرب است، با بسیاری از چالش‌ها دست و پنجه نرم می‌کند. او به‌عنوان نمادی از مقاومت و تلاش برای شکستن این کلیشه‌ها و تبعیض‌ها ابتدا دست و پنجه نرم می‌کند. ورزش، به‌ویژه در سطوح بین‌المللی، می‌تواند بستری برای تغییرات اجتماعی و فرهنگی باشد. ایمان خلیف با حضور خود و از همه مهم‌تر چالش‌هایی که بر سر اندام و قدرت او وجود دارد، می‌تواند در این عرصه به تغییراتی جدید کمک کند.

کانون زنان ایرانی:مهگان فرهنگ، پژوهشگر حوزه رسانه و فعال اجتماعی در زمینه کودکان و زنان است با سابقه‌ای قابل توجه در فعالیت‌های مرتبط با مهاجران و پناهندگان( کودکان و زنان)، کار خود را از ایران آغاز کرده و در سال های اخیر در سطح بین‌المللی نیز فعالیت هایی داشته.طی سال‌ها، تلاش‌هایش متمرکز بر بهبود شرایط آموزش بوده است.به عنوان عضوی از بنیاد بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان و پژوهشگر حوزه ی رسانه ها ، همواره به دنبال راه‌هایی برای بازنمایی بهتر و عادلانه‌تر مسائل مهاجران و پناهندگان در رسانه‌ها، به ویژه سینما بوده‌است. با توجه به تجربیات و دانشش، معتقد است که رسانه‌ها بویژه رسانه های تصویری نقش حیاتی در تغییر نگرش‌های عمومی و تقویت همبستگی اجتماعی دارند.

در این میان چالش اصلی ما زنان در ایران آن است که در کل به صِرف «زن بودن» از «حق داشتن حقوق» محروم هستیم. زیرا در سلسله‌مراتبِ پدران اساساً «صغیر و نابالغ» به‌حساب می آییم و به عنوان صغیر همواره «تحت سرپرستی و قیمومیت پدر/ مرد» قرار می گیریم تا جایی که حتا «حق مالکیت بر خود و تن‌مان» را هم نداریم چه برسد به «حق مالکیت بر سرنوشت»مان. در نتیجه به واسطه‌ی وجودِ خود ما، امتیازی شامل حال‌مان نمی شود؛ و اگر «امتیاز محدودی» هم به ما تعلق می گیرد به واسطه «مردان/ پدران خانواده» است. این نظامِ امتیازورزی در جامعه ایران باعث می شود که زنان با آن که نیمی از جمعیت‌اند اما از لحاظ جایگاه حقوقی و اجتماعی و سیاسی، به عنوان یک گروه «اقلیت» قلمداد شوند که از حق داشتن حقوق محروم‌اند.

من زنی فلسطینی هستم که هویت، احساسات و انتخاب‌هایش علاوه بر آن‌چه خودش بیش از سی سال در فلسطین تجربه کرده، تحت تاثیر بی‌عدالتی‌ای شکل گرفته که خانواده‌اش در زمان نکبه در سال ۱۹۴۸ متحمل شدند. زمانی که من فلسطین را ترک کردم، مردمِ من هنوز آنجا بودند. نوشتن طبعا نخستین کنش من در مقابل هر فرد یا هر چیزی بود که سعی داشت روایت‌های مردم ما را محو و نابود کند؛ خاطراتشان، بیم‌هایشان، رویاهایشان، انعطاف‌پذیری‌شان و پافشاری‌شان بر زندگی را.