دارکتر از دارک
پانیذ میلانی:اولین بار دقیقا چهار سالم بود. قاعدتا نباید اونجا میبودم با اون سن ولی مادرم غش کرد و بردنش در یک خانهای که روی درب خونه چند تا دایره کنار هم بودند، شبیه چند تا خورشید فلزی. جمعیت زیادی در همین یک تیکه پاگرد جلوی درب خروجی خونه ایستاده بودند. من روی پله نشسته بودم و به مادرم که بهش آب قند میدادند خیره شده بودم. فکر میکردم قرار است بین این جمعیت برای همیشه تنها بمونم.
ادامه









