حقوق برابر

سال‌ها گذشته، اما زخم‌هایی که اسید بر چهره و زندگی محبوبه و زیور نشانده، هنوز قصه‌های روایت نشده‌ بسیاری دارد. این گزارش، روایت زندگی امروز آن‌هاست؛ تلاش برای فهمیدن اینکه در سال‌های پس از فاجعه چگونه زیسته‌اند و با این رنج چه می‌کنند؛ رنجی که هنوز مثل روز اول نو مانده و کهنه نشده است.

زندانیان عمومی از داشتن لباس فرمِ زندان خوشحال می‌شوند درحالی‌که ما این لباس فرم را تحقیر می‌دانیم و زندانیان سیاسی اغلب محرومیت‌های زیادی را به خاطر نپوشیدن لباس زندان متحمل شده‌اند. لباسی که به‌عنوان یک امتیاز زندانیان لاکان را خوشحال خواهد کرد.

شلاق آخرین مرحله زندان در لاکان است و پس‌ازآن زندانی آزاد می‌شود. زندانی که برای شلاق فراخوانده می‌شود به تحقیر و درد فکر نمی‌کند بلکه خوشحال است که پایان حبسش است. زندانیان دیگر با خوشحالی بدرقه‌اش می‌کنند. این موضوع برای ما دردناک است.

ازدواج کودکان پدیده‌ای پنهان، اما عمیقاً ریشه‌دار در ساختارهای اجتماعی بسیاری از جوامع است؛ پدیده‌ای که معمولاً پشت واژگانی چون «سنت»، «مصلحت» یا «حفاظت از دختران» پنهان می‌شود…

از روزی که پا به خانه امن گذاشته، یک‌جای دلش هنوز آرام نمی‌گیرد. می‌داند اینجا، در حاشیه‌ی تهران، خطری تهدیدش نمی‌کند؛ می‌داند شوهر معتادش دیگر به او دسترسی ندارد.

از منظر حقوقی، خشونت اقتصادی، روانی و رفتاری -هرگاه با قصد کنترل همراه باشد- در زمره اعمال خشونت‌آمیز قرار می‌گیرد.

خشونت علیه زنان را همیشه نمی‌شود در همان لحظه فهمید. گاهی هیچ صدایی ندارد. از جایی شروع می‌شود که زنی حس می‌کند باید بیشتر از حد معمول مراقب رفتار و حرف‌هایش باشد.

خشونت علیه زنان و تخریب محیط زیست پیوندی بنیادین در نابرابری دارند. نابرابری در بهره­‌مندی از منابع باعث و بانی اصلی چرخه خشونت است و این چرخه وقتی شدت می‌یابد که منابع کاهش پیدا کرده و رقابت بر سر دسترسی به آن افزایش پیدا کند.

زنان بیش از هر زمان دیگری در معرض نمایش، مقایسه و ارزیابی‌اند. از عکس‌های اینستاگرامی گرفته تا تبلیغات پزشکی و زیبایی، بدن زن به صحنه‌ای برای کسب توجه، اعتبار و درآمد بدل شده است.

مجموعه‌ی عکس‌هایی که این‌جا می‌بینید، روایت‌هایی واقعی از زنانی‌ است که در زندگی روزمره با فشارها، محدودیت‌ها و خشونت‌های پنهان مواجه‌اند؛ خشونتی که همیشه آشکار نیست، اما در رفتارها و انتخاب‌های اجباری آن‌ها دیده می‌شود.

اگرچه امروزه بسیاری از مردم سراسر آمریکا و حتی تعدادی از بومیان، روز شکرگزاری را جشن می‌گیرند، تاریخ واقعی پشت این تعطیلات چیزی نیست که بشود بابتش سپاسگزار بود.