تیتر یک

جنگ‌ها تنها ویرانی فیزیکی به‌جا نمی‌گذارند، بلکه ذهن و روان نسل‌های آینده را نیز شکل می‌دهند. کودکانی که در پناهگاه‌ها بزرگ می‌شوند، با صدای آژیر به خواب می‌روند و با اخبار مرگ بیدار می‌شوند، نه‌تنها صلح را تجربه نمی‌کنند، بلکه ممکن است اساساً درکی از آن نداشته باشند. در چنین شرایطی، صلح‌طلبی نه یک انتخاب آرمان‌گرایانه، بلکه یک مسئولیت اجتماعی فوری است.

نامش فاطمه، نام خانوادگی حسونا، بیست و پنج ساله، اهلِ غزه، عکاس خبرنگاراست، شاهدی که قابهایی با تصاویر و کلمات ساخت و اینگونه قصه‌ها و غصه‌های سرزمینش را، جاودانه کرد. فاطمه آرزو دارد سفر کند با اینکه هرگز از غزه خارج نشده است. همینطور است فاطمه آرزو دارد سفر کند، اما همان‌طور که خودش می‌گوید، هرگز فلسطین را ترک نخواهد کرد، به‌ویژه اکنون، در حالی که نسل‌کشی در جریان است. وظیفه‌‌ی او ماندن در آن سرزمین و مقاومت است، همان‌گونه که همواره چنین کرده‌اند، از زمانی که کشوری دیگر به خود اجازه داد آن‌ها را نابود کند.

کلکتیو فمینیستی فلسطینی با انتشار بیانیه‌ای، ضمن هشدار درباره‌ی گسترش تهاجم رژیم صهیونیستی با پشتیبانی آمریکا در منطقه، اقدام این رژیم در تجاوز نظامی به ایران را محکوم کرد و اسرائیل را عامل دامن زدن به جنگ منطقه‌ای دانست.

جبهه دموکراتیک زنان پاکستان (WDF) با انتشار بیانیه‌ای، این حمله را مصداقی آشکار از خشونت امپریالیستی و نقض حاکمیت ملی دانست و با مردم ایران و همه مبارزان علیه اشغال و جنگ اعلام همبستگی کرد.

در یکماه اخیر با سه مورد مواجه بودیم که مسأله فرهنگِ سفاهت را به ویژه در رابطه با زن ستیزی مطرح کرده است. این سه مورد عبارتند از رئالیتی شویِ«عشق ابدی»، اینفلوئسر اینستاگرامی به اسمِ«آیسان اسلامی» و متفکرِ خودخوانده و متوهمی به نامِ«محمدعلی جنت خواه».

در بامداد هفتم ژوئن، کشتی «مادلین»، با سرنشینانی از سوئد، فرانسه، فلسطین، آلمان، ترکیه، و برزیل، در آب‌های آزاد توسط ارتش رژیم اشغالگر اسراییل توقیف شد.

مخالفت با اعدام، اگر استثنابردار هم می‌بود، این استثناها را نمی‌بایست میان انسان‌های در حاشیه جست‌وجو کرد، نه به این‌ دلیل که جنایتکارانِ آن طبقه را مجرم نمی‌پنداریم، بلکه چون راه حل این معضلِ ریشه‌ای، اعدام نیست.

زمانی که حاکمیت، زنان را مسئول تصمیمات‌شان نداند و شرارت آنان را به گردن محیط پیرامونی بیاندازد، آن گاه حاکم خود را در قیمومت بر زنان، محق می‌داند. به همین ترتیب، منطق سریال آکتور، بازگرداندن زنان به «تنظیمات اصلی» پس از یک انحراف موقت است.

آیسان فقط یک فرد نیست؛ او نمادی‌ست از فرهنگی که ما ساخته‌ایم، یا دست‌کم پذیرفته‌ایم. ما با فالو کردن، به صداها قدرت می‌دهیم؛ همان‌طور که با سکوت یا تمجید، به ارزش‌ها مشروعیت داده‌ایم.

چهارم ژوئن هر سال، یادآور یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های عصر ماست: رنج و خشونتی که کودکان بی‌گناه در سراسر جهان، به‌ویژه در مناطق درگیر جنگ و بحران، متحمل می‌شوند.